کوتاه درباره «هوسا تی‌وی»

ارتباط رسانه ای با آفریقا دیرهنگام اما خوش آتیه

محمد پارسا نجفی
تصور کنید در مقابل منزل شما نیروهایی خشن از بوکو حرام ها ایستاده اند که دارای پرچم داعش و رفتاری شبیه وهابی های القاعده هستند. در چنین شرایطی شما چه کاری خواهید کرد و چه احساسی بر شما مستولی می شود.
برای گریز از چنین کابوسی باید از هم اکنون دست به تکاپو زد. تکاپویی که در درجه اول به رسانه نیازمند است. به رسانه هایی که فرهنگ اصیل انسانی را به سرزمین هایی گسیل کنند که تحت ستم وهابیت عربی و استعمار غربی هستند.
باید مانع از آن شویم که پدیده های شومی چون بوکو حرام شکل گرفته یا تقویت شوند. نباید کار به جایی بکشد که با ظهور بوکو حرام و بوکو حرام های بالقوه به این فکر بیافتیم که چگونه می توان داعش و القاعده را در افغانستان و عراق و … متوقف کنیم که به مرزهای ایران یا حتی مجلس در تهران نفوذ نکنند.
مردم آفریقا صلح جو بوده و به شادی و مهربانی مشهورند اما اگر همین افراد تحت تاثیر تبلیغات به شدت منفی و مسموم میسیونرهای وهابی که با پول سعودی عازم همه نقاط عالم می شوند قرار گیرند با پدیده هایی روبه رو خواهیم شد که تنها یک نمونه آن بوکو حرام است.
راهکار پیشگیری از پیدایش القاعده ها و القاعده طورها، همانا روشن گری از طریق رسانه هاست. شعارهای وهابیت برای مردم دردمند و همیشه تحت ظلم بسیار جذاب است و مردم تنها از طریق رسانه می توانند دارو را از سم تشخیص دهند.
همه ما انسان ها فطرتی پاک و طبعی لطیف داریم و به مهربانی بیشتر از خشونت تمایل داریم. از این رو به این باور باید رسید که همین انسان ها می توانند مهربان ترین ها باشند اگر فرهنگ درستی به آنها ارائه شده باشد و تحت تاثیر سعودی ثروتمند و شبکه وهابی آن قرار نگیرند.
این درست است که سربازگیری وهابیت مختص کشورهای فقیر نیست بلکه بخشی از آنان که به القاعده و داعش پیوسته اند از اتباع فرانسه ، آلمان و حتی ایالات متحده هستند اما فریب دادن اقشار فقیر آفریقا توسط وهابیت به ویژه در ناحیه زیر صحرا بسیار آسان تر است. آنها به زبان هوسایی صحبت می کنند و ارتباطی کمی با سایر زبان های مطرح دنیا دارند. از این رو نیاز بیشتری دارند تا رسانه ای مختص خود داشته باشند و ایران اولین کشوری است که این نیاز آنها را شناخته و اولین شبکه را برای آنها راه اندازی کرده است. اگر چه پیش از این هم رادیوی هوسای برون مرزی ایران این وظیفه را به عهده داشت و به واسطه تسلط هوسازبانان بسیار به زبان انگلیسی این ارتباط از طریق رسانه های برون مرزی انگلیسی زبان رسانه ملی قابل برقراری بود اما یک شبکه تلویزیونی ویژه، بردی دارد که دیگر رسانه هایی که تاکنون عهده دار ارتباط با آفریقا بوده اند، ندارند.
در همین زمان که این کلمات نوشته می شوند سربازانی از کشورهای آفریقایی غیر عربی مانند نیجریه، سنگال و…. در زیر پرچم سعودی مردم یمن را می کشند و خود نیز کشته یا معلول می شوند. پس کمک به آگاه شدن مردم در خصوص خطر وهابیت می تواند چه بسیار برای مردم ما و آنها خوب باشد. چه آنکه بوکوحرام دقیقا وهابیونی مشابه داعش اند که در نیجریه مشغول قتل و غارت هستند. پس داشتن تریبونی برای آگاهی دادن به مردم مظلوم آفریقا بسیار می تواند کمک کننده باشد.
به همین دلایل و دلایل بسیار دیگر، شبکه ای نیاز بود که به زبان مردم زیر صحرا خبر و برنامه پخش کند. با آنها صحبت کند و آنها بتوانند از طریق این شبکه با جهان ارتباط داشته باشند. مردمی که زیر صحرا تا خلیج نیجریه زندگی می‌کنند و اگر چه مسلمان هستند اما عرب نیستند.
با این حال ظاهر قضیه بسیار بیشتر از اصل ماجرا نمود داشته است. ایران برای آفریقای زیر صحرا شبکه خاص تلویزیونی راه اندازی کرده است. خبری که هم در داخل هم در عرصه رسانه های بین الملل با واکنش هایی مواجه می شود.
اصل ماجرا اما بسیار ساده است. ایران می خواهد با مردم هوسازبان یک ارتباط فرهنگی دوستانه برقرار کند و پل تقویت و گسترش این ارتباط را بر پایه های رسانه استوار می کند.
یک سر دیگر این طناب ارتباطی را در این می توان جست که کشورهای آفریقا در همیشه تاریخ، از نظر اقتصادی بکر بوده و خواهند بود و برای بازار مصرف کالاهای ایرانی و نیز همکاری در زمینه های صدور خدمات فنی و مهندسی تا درمان و پزشکی می تواند مورد توجه باشد . پس یک شبکه ساده تلویزیونی با هزینه ای اندک اما سود آوری بسیار می تواند به اقتصاد ایران یاری رساند. باید توجه داشت؛ اگر شبکه ای مانند هوسا تی وی برای ما سود نداشت چرا رسانه هایی مانند الاهرام مصر به آن واکنش شدید نشان می دهند. چرا از همکاری اقتصادی میان ایران و منطقه هوسایی زبان به وحشت افتاده اند.
طبعا مردم این منطقه می توانند با اقتصاد ایران و توانایی های آن نیز آشنا شوند. اگر چه هدف اصلی این شبکه پیام بازرگانی نیست اما می تواند پلی میان اقتصاد تحت محاصره ایران با آفریقای بکر باشد.
اگر همکاری با کشورهای آفریقایی ضرورت نداشت شاهد این نبودیم که ترکیه، عربستان و امارات در آفریقا سرمایه گذاری کنند. آیا درست است که ما میدان را خالی بگذاریم زمانی که با اندک هزینه ای می توان بسیار برداشت کرد؟

اشتراک گذاری در:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *