گفت و گو با آیدین ارجمندی، طراح و کارتونیست جوان

انیمیشن فریبرز، پرسپکتیو تازه ای را نمایان می کند

بانی فیلم، گروه سینمای ایران- فرناز پیراسته: بوسان کره جنوبی:آیدین ارجمندی، طراح و کارتونیست جوان ایرانی تاکنون ۱۱ جایزه در رشته‌های مختلف هنری از ایران و کشور‌هایی نظیر ایتالیا و اوکراین کسب کرده. عضویت رسمی در کنسرسیوم جهانی دیزاین و انجمن بین المللی صنایع خلاق و نیز عضویت دایم در اتحادیه بین‌المللی طراحان و دیگر انجمن های بین‌المللی دیزاین و نیز نمایش آثار وی در حوزه‌ طراحی محصول در نمایشگاه‌های اسپانیا، ایرلند، برزیل، چین و نیز موزه هنرهای فاخر میلاد در کشور ایتالیا، ابعاد جهانی فعالیت او را گسترده تر کرده است. آیدین ارجمندی در سال ۲۰۱۵ با معرفی سازی جدید به دنیای موسیقی به نام چلوریدو توانست جایزهA’Design را کسب کند. عضویت در هیات ژوری۷ دوره از فستیوال‌های دیزاین مطرح جهان در ایتالیا، فنلاند، امریکا و کره جنوبی، گوشه‌ای دیگر از افتخارات این طراح سی و یک ساله است. بعد دیگر فعالیت او اما به عنوان کارتونیست و انیماتور، خلق شخصیت فریبرز در فضای مجازی با رویکرد طنز به مسائل اجتماعی است.
مجموعه فریبرز که تولید و انتشار آن از مرداد سال پیش در اینستاگرام آغاز شد داستان چهار کاراکتر خیالی با نام های فریبرز، بهرنگ، آزالیا و بابا بزرگ است که در فضای رئال به همراه خود آیدین با دیالوگ های کوتاه مسائل اجتماعی، احساسی و گهگاه سیاسی روز را به شکل طنز بیان می کنند.
آیدین ارجمندی به عنوان عضو هیات داوران جایزه دیزاین آسیا که در سال ۲۰۱۹ در سئول برگزار خواهد شد، در کشور کره جنوبی حضور خواهد داشت. به این بهانه گفتگویی اینترنتی با او انجام داده ایم.

 لطفا کمی از خودتان بگویید و اینکه فعالیتتان را از چه زمانی شروع کردید.
-اگر نخواهم صحبتم را اینگونه آغاز کنم که آیدین ارجمندی در اسفند ماه ۱۳۶۶ در تهران دیده به جهان گشود، به نظرم می‌رسد باید توضیح دهم فعالیت های هنری عموماً مبدأ زمانی ندارند و به صورت تدریجی آغاز و به مرحله بلوغ می‌رسند و گهگاه اتفاقاتی مسیر آن را تغییر می‌دهد و سرعت آن را کم و زیاد می کند که در مورد فعالیت های من نیز این روند صدق می کند. شاید ورود جدی تر من به عرصه هنر از سال ۱۳۸۵ و با عضویت در کانون هنرهای تجسمی دانشگاه خوارزمی آغاز شد و دبیری این کانون در همان سال فرصت بی نظیری برای من در جهت پیشرفت در این حوزه ایجاد کرد. حضور پیگیر در چنین فضایی بود که باعث شد در سال ۱۳۸۶ با ساختن تیزر های تبلیغاتی برای وزارت علوم، اولین درآمدم را از راه هنر کسب کنم و عملاً بتوانم عنوان حرفه‌ای را، هرچند کمرنگ، پسوند فعالیت هایم کنم. در همین سال عنوان با کسب عنوان اول جشنواره سراسری طنز دانشجویی، اولین جایزه‌ ملی ام را نیز بدست آوردم و شاید حس خوب قدم در راه موفقیت گذاشتن، از آنجا بود که من را وارد عرصه‌ جدی مسابقات هنری، ابتدا در حد ملی و سپس در سطح بین المللی و دست‌آخر داوری مسابقات جهانی کرد.
 با چه گروه هایی و در چه زمینه‌هایی تجربه همکاری داشته‌اید؟
-یکی از ویژگی هایی که در من وجود داشت و به اعتقاد عده ای مثبت و به اعتقاد عده ای دیگر کاملا منفی برداشت می شد، زمینه‌ گسترده فعالیت من در حوزه‌های هنر بود. من کار را با تیزر شروع کردم و خیلی زود جذب شرکت های تبلیغاتی شدم. انیمیشن، کارتون و تصویر سازی را در همان سال ها با جدیت دنبال کردم و با انتشارات مختلف در زمینه کتاب کودک همکاری های داشتم و از سال ۱۳۸۷ نیز با ورود به عرصه مطبوعات به عنوان کارتونیست فعالیتم را ادامه دادم. بواسطه طراحی در رشته طراحی صنعتی و رویکرد فرم‌محور طرح هایم که در مقابل طرح های عملکرد محور قرار می‌گرفت، به عنوان طراح محصول، طرح های زیادی برای شرکت های فعال در حوزه‌ دکوراسیون داخلی طراحی کردم؛ از حجم های مینی‌مال دکوراتیو تا پنل های مدولار و دیوار کوب های سه بعدی. علاقه ام به موسیقی و فیزیک آکوستیک نیز در کنار طراحی صنعتی، در نهایت منتج به طراحی سازی تلفیقی جدید به نام چلوریدو از ترکیب ویولن سل و دیجریدو، ساز بومی استرالیا، شد.
 کمی از شخصیت‌های محبوب فریبرز و دوستان برایمان بگویید. چه شد که چنین شخصیت‌هایی به ذهنتان رسید؟
-فریبرز، یک شخصیت کارتونی که در فضای واقعی در میان انسان ها در حال زندگیست و درگیر تمام مشکلات، غصه ها، شادی ها و هیجانات افراد جامعه شده و بیش از دو سال است که با حضور در فضای اینستاگرام به نوعی توانسته عده‌ای مخاطب جذب کند، به نوعی برونگرایی بخش عمدتاً نهفته‌ وجود خودم به عنوان فردی که بواسطه‌ هنر میخواهد حرفی برای گفتن داشته باشد، است. در ابتدای خلق کاراکتر فریبرز هدفم به هیچ عنوان خلق یک مجموعه دنباله دار نبود، اما بازخوردهای مثبت و هیجان انگیزی که دریافت کردم کم کم مرا به این سو برد و در حال حاضر این مجموعه متشکل از بیش از ششصد اثر عموما بصورت تصویرسازی و گهگاه به صورت انیمیشن های کوتاه شده است.
 تجربه شما از فعالیت در اینستاگرام و ارتباط مردم با این شخصیت‌ها چگونه بوده است؟
-همانطور که عارض شدم آن چیزی که من را در این فضا حفظ کرد، تعاملی بود که به تدریج با مخاطبانم پیدا کردم. اینکه برای عده‌ای حرف جدیدی دارم و برای عده ای دیگر،پرسپکتیو تازه ای را نمایان می کنم. در کنار افرادی که گاه و بیگاه حس می کنند زبان آنها شده ام، برایم جذاب است. هرچند در مقابل روی عریان و کم ادبی بعضی ها آنچنان پوست کلفت و صبور نیستم، اما همواره نهایت سعی ام برای احترام به تمام عقاید بوده؛ از این رو خیلی کم اتفاق می افتد که مورد بی مهری های آزار دهنده عموما رایج در فضای مجازی قرار گیرم.
 به عنوان عضو هیات داوران Design Excelence Award در نیویورک انتخاب شدید،اما نتوانستید در آن شرکت کنید که باعث تاسف است. چطور توانستید همچنان به داوری آثار بپردازید؟
-بله، قسمت بسیار دردآور زندگی حرفه ای من شاید همین بلوکه شدن در فضای داخل ایران بواسطه خدمت سربازی بود. من تا امروز به عنوان داور هفت مسابقه جهانی طراحی انتخاب شدم و متأسفانه تنها توانستم در یکی از آنها در ایتالیا حضور داشته باشم که آن هم با دوندگی بسیار زیاد و اخذ وثیقه امکانپذیر شد. اصولاً امروزه تمام فرآیند داوری در چنین رشته های در سطح جهان به صورت آنلاین و با یک پنل داوری اختصاصی صورت می‌گیرد و نیازی به حضور فیزیکی نیست. لیکن بودن در مراسم اهدای جوایز، به عنوان داور هم موقعیت فوق‌العاده ایست و هم یدک کشیدن افتخاری برای ایران. جالب است بدانید که حضور من به عنوان یک ایرانی در میان ژوری مسابقات مختلف برای دیگر اعضا بسیار جالب و گهگاه عجیب است و بی تردید حضور در مراسم می تواند جایگاه دیزاین ایران را دست کم نزد افراد درگیر در این حوزه ارتقاء دهد. نکته‌ ناراحت‌کننده اینکه طبق بخشنامه های موجود، من با یازده جایزه ملی و بین‌المللی و هفت داوری جهانی و عضویت در اتحادیه های بین المللی از نظر بنیاد نخبگان، حائری شرایط نخبگی جهت استفاده از تسهیلات نظام وظیفه نبودم.
 شما همچنین به عنوان عضو هیات داوران جایزه طراحان آسیا در سال ۲۰۱۹ انتخاب شده اید.
-جایزه دیزاین آسیا که در سئول کره جنوبی برگزار می شود، یک جایزه طراحی معتبر با محوریت حل مسئله و آینده پژوهی در با تاکید بر تکنولوژی در جغرافیای آسیا و با دیدی جهانی است. قرار گرفتن نام من در کنار بزرگانی چون پروفسور تاکاهاشی، پروفسور هانس تان و کریم رشید، طراح شهیر آمریکایی مصری تبار افتخاریست که نمی توانم شوقش را به راحتی پنهان کنم.
 برنامه شما برای فعالیت های آینده در زمینه کاریتان چیست؟
-به نظر می‌رسد ادامه‌ فعالیتم مستقیما به پایان خدمت سربازی ام گره خورده باشد. با توجه به دیدگاهی هرچند رویاپردازانه که با جدیت آن را دنبال می کنم و آن طراحی برای دنیای بدون مرز است حضوری فعال تر در عرصه بین المللی و کسب تجاربی ورای آنچه تاکنون کسب کرده ام، چیزیست که باید به آن دست پیدا کنم.
 و صحبت پایانی؟
– ما در ایران، در حوزه‌ های هنری و بلاخص دیزاین معدنی از استعداد ها را در اختیار داریم که متاسفانه مثل خیلی چیز های دیگر در حال هدر دادن این منبع عظیم هستیم. شاید به عنوان حرف آخر بتوانم آرزوی روزی را داشته باشم که آخرین حرف در آن گلایه مندی از کاستی ها نیست‌ بلکه تشکر از توجه هاست.

اشتراک گذاری در:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *