یادداشت عضو کمیسیون فرهنگی درباره فیلم ابراهیم حاتمی‌کیا

«به وقت شام» دچار شعارزدگی شده است

احمد مازنی*

 

اگرچه حاتمی‌کیا را به نگاه عمیق به مسائل و موضوعات در فیلم‌هایش می‌شناسم اما در فیلم به وقت شام دچار شعارزدگی شده است.

موضوع فیلم حضور داعش در سوریه و تلاش رزمندگان، به ویژه دو خلبان ایرانی برای نجات اهالی محصور یک روستا از حصر داعش است؛ در این فیلم نقش اصلی را پدر و پسر خلبان ایرانی ایفا می‌کنند که پدر به نسل دفاع مقدس تعلق دارد و پسر جوانی است که پدر را تنها نمی‌گذارد.

ارتباط دو نسل بعد از انقلاب اسلامی با این که ربطی به متن فیلم ندارد اما حاشیه برجسته و قابل‌توجهی است؛ علی، حاج یونس را تنها نمی‌گذارد؛ حاج یونس نبرد شام را امتداد دفاع مقدس بین ایران و عراق، حوادث بوسنی در بالکان، و جدال حزب الله با اشغال‌گران می‌داند و معتقد است اگر امروز در سوریه نجنگیم فردا باید در خیابان‌ها و کوچه‌های ایران بجنگیم.

چهره داعش در فیلم به وقت شام درست به تصویر کشیده نشده است

ویژگی دیگر این فیلم معرفی چهره چندملیتی و به خصوص غربی داعش است که این مساله‌ در فیلم درست به نمایش درنیامده است؛ مطالعات گسترده من در زمینه داعش نظیر مطالعه گزارش تودن هوفر روزنامه‌نگار برجسته اروپایی از زندگی ده روزه با داعش نیزحاکی از جذب گسترده جوانان سرخورده آمریکایی و اروپایی به گروه داعش است.

نمایش جهل، خشونت و تعصب داعش در به وقت شام

هم‌چنین فیلم سینمایی به وقت شام جهل، خشونت ، تعصب کور و بلندپروازی عناصر وابسته به داعش را تا حدی به تصویر می‌کشد.

شام، عروس خاورمیانه چگونه در آتش جهل، خشونت و توسعه طلبی سوخت؟

اما آن چه از ابتدای تماشای فیلم ذهن من را درگیر کرد و تا پایان با من همراه بود این بود که “شام، عروس خاورمیانه چگونه در آتش جهل، خشونت و توسعه طلبی سوخت؟”

سوریه کشور زیبایی با آثار تاریخی و فرهنگ و تمدن کهن بود، چگونه بدون دخالت اراده مردم این کشور را عناصر سرخورده غربی، پس‌مانده‌های حزب بعث عراق، تربیت‌شدگان مکتب طالبان و القاعده و جمعی از معارضان و ناراضیان سوری و اعراب با طرح خلافت اسلامی، رویای سلطه‌گران شرقی و غربی را برای تخریب منابع و زیرساخت‌های این کشور تعبیر می‌کنند و شهرها و روستاهای زیبای شام را به ویرانه‌ای تبدیل می‌کنند تا صهیونیست‌ها خواب آرامی داشته باشند.

حاتمی‌کیا را به نگاه عمیق به مسائل و موضوعات در فیلم‌هایش می‌شناسم اما در این اثر کمی درگیر شعارزدگی شده است؛ شاید دچار محدودی‌‌هایی بوده که من از آن اطلاعی ندارم؛ به هر حال برای ابراهیم حاتمی‌کیا و دیگر عوامل به وقت شام آرزوی توفیق دارم اما از حاتمی‌کیا انتظار بیشتری داشتم.

*نماینده مردم تهران، ری، شمرانات، اسلامشهر و پردیس در مجلس شورای اسلامی و عضو کمیسیون فرهنگی مجلس

(بازدید: 85)

اشتراک گذاری در:

نظرات 1
  1. این […]عشق سلفی حقارت، به وقت شام رو شعاری میدونه، اونوقت عصبانی نیستم را نه!

    به قرآن روی چه دیوارهای پلشتی، یادگاری نوشتیم

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *