تعامل دانشگاه با سینما

رحمت امینی – از جمله دلایل موفقیت تئاتر دانشگاهی در چند دهه اخیر، حضور توامان استادان واحدهای مختلف درسی این رشته در کلاس های درس و آفرینشگری در صحنه است.
چنین تعاملاتی ، سبب شده است تا استادان فعال در عرصه آفرینشگری، در هر تولید اثر هنری خود، دانشجویانشان را هم در بخش های مختلف تولید ، به کار واداشته و فرایند آموزش و عمل هم زمان طی شود.
این الگو در سینما کمتر مورد توجه قرار گرفته است که البته یک دلیلش می تواند کم بودن تعداد دپارتمان های سینمایی نسبت به تئاتر باشد
اما در همین وضعیت هم معمولا روی آوردن به ظرفیت های معمولا پرانگیزه دانشجویی چندان چشمگیر نیست
شاید ابعاد پررنگ اقتصادی سینما نسبت به تئاتر در این قضیه بی تاثیر نباشد.به این معنا که تهیه کنندگان سینما عمده هدفشان کمتر شدن هزینه ها و زمان تولید است و به همین خاطر بکارگیری نیروهای عمدتا جوان دانشجویی برای ایشان ریسک محسوب می شود.
در حالی که در تاتر -که قاعدتا و در شرایط کنونی- موضوع اقتصاد چندان در اولویت نیست، دانشجویان و دانش آموختگان اولا حضوری چشمگیر دارند و ثانیا کیفیت حضور برایشان مهم تر از هر مساله دیگری است.
به نظر می رسد ، سینماگران -بویژه آنان که دغدغه های آفرینشگری هنرمندانه شان بر تولید آثار صرفا مخاطب پسند می چربد-، می توانند ریسک بهره گیری بیشتر از دانش جویان و دانش آموختگان سینما را بیش از پیش به جان خریده و از این تبادل دو سویه بهره ببرند.
البته این نکته نیز گفتنی است که طی دو دهه اخیر هم سینما و هم تلویزیون بسیار تا بسیار از ظرفیت دانش آموختگان تئاتر بویژه در بازیگری و سپس فیلمنامه نویسی بهره مند شده اند.
اما با وجود چند دپارتمان سینمایی -فقط در تهران- می شود بیش از آنچه که هست ، این نیروی علمی و عمدتا جوان را به سمت آفرینشگری سینما جلب و جذب کرد.
*عضو انجمن منتقدان و نویسندگان سینما

اشتراک گذاری در:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *