حسن معجونی:

تلویزیون به حضور چهره های تکراری دامن می زند

اکبر حیدرپور: حسن معجونی از بازیگران برجسته تاتر، تلویزیون و سینمای کشور مدتی است در شهرستان رشت حضور دارد. او که در کنار اجرا و کارگردانی تئاتر، به کار پرورش نسل جوان و مستعد تئاتر می پردازد با احداث اولین سالن خصوصی تئاتر در گیلان (تماشاخانه هامون) توانسته حرکت فرهنگی جدیدی را در گیلان آغاز کند. گفت و گو با این هنرمند را بخوانید:

 در ابتدا از حضورتان در رشت و انگیزه های احداث اولین تماشاخانه خصوصی در این شهرستان بفرمایید.
– من زمانی که به رشت آمدم، با مسئله کمبود سالن در اینجا مواجه شدم و دیدم تنها سالنی که به طور جدی کار می کند سالن خاتم الانبیاست که آن هم سالنی چند کاره است و به همه چیز اختصاص داده می شود بجز تئاتر! بهرحال تئاتر نیاز به شرایطی دارد که اگر بخواهد در جایی بطور خیلی جدی کار شود، در وهله اول باید یک سالن فقط مختص تئاتر داشته باشد که بتواند اجراها از یک تعداد خاصی که معمول است بالاتر برود، یعنی یک اجرا با ۴ شب یا یک هفته اجرا هیچ وقت اتفاق خاصی برایش نمی افتد و با این شرایط بازیگر ساخته نمی شود. با ۱۵ شب اجرا به بالاست که هم کار می تواند محک خوبی بخورد و هم بازیگران آماده و تربیت می شوند. حس می کردم یک مکانی باید وجود داشته باشد که مختص تئاتر باشد و جایی باشد که این اتفاقات تئاتری در آن رخ دهد.
افتتاح این مجموعه اواخر بهار بود و کمی هم نیاز به بازسازی و تکمیل داشت. اولین اجرا در این مکان خرس و خواستگاری به کارگردانی خودم، پس از آن روبینسون و کروزو کار علیرضا کوشک جلالی و سومین اجرا که اخیرا به پایان رسید نوای اسرار آمیز به کارگردانی ساقی عطایی بود که خوشبختانه همه آنها با استقبال خوبی از سوی مردم مواجه شدند.
 جریان تئاتر گیلان و به طور کلی تئاتر شهرستان ها را در قیاس با تهران چگونه می بینید؟
– طبعا خیلی تفاوت دارد. چون سیستم حرفه ای تئاتر را اگر بخواهید دنبال کنید، فقط در تهران اتفاق می افتد. در شهرستان ها نیست، به این دلیل که احساس نیاز آن را مسوولان هنوز درک نکرده اند و هنرمندان هم فقط وقتی که شرایط حرفه ای وجود داشته باشد پای تئاتر می ایستند و اگر این نباشد تئاتر بعنوان صرفا یک تفریح است یا یک فعالیت جانبی و بعنوان یک فعالیت اصلی نیست و این مسئله ایجاد می کند.
 در چند ماه اخیر اجرای نمایش هایی مثل اسم، لامبورگینی، نوای اسرارآمیز و.. از پایتخت را در رشت شاهد بودیم. اجرای تئاترهای قوی تهران در شهرستان چه تاثیری دارد؟
– در تئاتر مخاطب باید بیاموزد و با تئاتر دیدن است که آموزش می بیند و در عین حال خود هنرمندان تئاتر هم با دیدن کارهای خوب آموزش می بینند. بخشی از فرایند آموزش است که انتزاعی است که آن ۵۰ درصد ماجراست و ۵۰ درصد باقیمانده با دیدن اتفاق می افتد. مانند این است که به یک نفر تکنیک نمایشنامه نویسی یاد بدهیم، اما نمایشنامه نخواند، اما با خواندن نمایشنامه است که بهترین اتفاقات برایش می افتد. در نتیجه دیدن کارهای قوی هم برای سلیقه مخاطب خوب است و هم برای کسانی که در این حرفه هستند. به همین دلیل این بخش خیلی مهم است و من کارهایی را از تهران دعوت می کنم که بتواند تاثیر خوبی روی مخاطب و اهالی تئاتر بگذارد.
 این اتفاق چه تاثیری روی بازیگری و ارتقای سطح آن در شهرستان ها دارد؟
– خیلی، برای اینکه بشدت با دیدن است که آن اتفاق لازم می افتد. مانند فوتبال است، وقتی فوتبال می بینیم یک ریتم را تجربه می کنیم. شما بازی های لیگ های خارجی را نبینید و نفهمید، نمی توانید تاثیر مثبتی بگیرید.
در عین حال ما در اینجا کار آموزشی هم می کنیم. با یک سری جوان داریم کار می کنیم. مثلا نمایش خرس و خواستگاری تولید رشت است و کار تهران نیست.
 این اتفاق چقدر موجب معرفی شدن بازیگران استانی به پایتخت و کارهای سراسری می شود؟
– من می گویم که پایتخت را تا این اندازه جدی نگیریم! چون در نهایت ما برای مخاطب می خواهیم تئاتر کار کنیم. وقتی تئاتر در شرایط حرفه ای کار شود، دیگر جا مهم نیست. مثلا یک بازیگری از اینجا کوچ می کند و به ایتالیا می رود و بازیگر تئاتر می شود، مگر او دیگر به تهران فکر می کند؟ به آنجا فکر می کند. من می گویم به همین جا فکر کنیم و آن را جدی بگیریم. چون به همان اندازه مخاطب داریم. مخاطبین تهران مگر چه برتری دارند. درست است در آنجا آدم هایی هستند و سازمان هایی شکل گرفته و مخاطب حرفه ای وجود دارد.
 اما آنها که ابتدا به ساکن اینطور نشده اند و یک روالی را گذرانده اند. این روال چرا اینجا اتفاق نیفتد؟
– من فرقی نمی بینم. مگر اینکه آنجا آدم ها بطور جدی تری ببینند و راجع به تئاتر بحث کنند. چون متاسفانه همه هنرمندان در تهران جمع شده اند. اما می تواند اینج اتفاق بیفتد. من می گویم شرایط حرفه ای را همین جا مهیا کنیم. این طرز تفکر وجود دارد که همه می خواهند به پایتخت بروند و ستاره شوند! اینها حاشیه هنر است. واقعیت هنر این است که اگر به توانایی ات اطمینان داری بمانی و کار خودت را انجام دهی.
 کمی در مورد تلویزیون صحبت کنیم. سالهاست که از نظر بازیگر با کمبود نیرو مواجه هستیم و چهره های تکراری در سریال های مختلف می بینیم. علل این موضوع را در چه می بینید؟
– خود تلویزیون به حضور چهره های تکراری دامن می زند. برای اینکه تلویزیون علاقه دارد مخاطب زیادی پای برنامه هایش بنشیند. همیشه در سریال ها اصرار می کنند که دو سه آدم شناخته شده در راس کار باشد. طبیعی است تکراری می شود چون آنها به ارتقای بازیگری، به تنوع اصلا فکر نمی کنند. آنها فقط به این فکر می کنند که مخاطب بیشتری باشد از طریق آدم های شناخته شده که مردم بگویند فلانی هم در این سریال بازی می کند، بنشینیم ببینیم.
 جدیدترین برنامه ای که با آن در تلویزیون حضور داشتید خندوانه بود که فصل چهارم به پایان رسید. چقدر این برنامه را موفق می بینید و آیا مسابقه خنداننده شو توانست چهره های جدیدی را به عرصه کمدی معرفی کند؟
– خندوانه بخاطر اینکه آدم ها را سرگرم می کند و خنده را رواج می دهد فی نفسه خیلی مهم است.
در مورد خنداننده شو بنظر من استندآپ کمدی هنوز بطور کامل در ایران جا نیفتاده است. اما برای اینکه استارت و آغازی باشد خوب و قابل قبول بود. هنوز هم اول کار است و امیدوارم در آینده بهتر هم شود.
 این روزها مشغول چه کاری در سینما یا تلویزیون هستید.
– فیلم سینمایی خوک به کارگردانی مانی حقیقی که با لیلا حاتمی، پریناز ایزدیار، سیامک انصاری و لیلی رشیدی همبازی هستم.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *