دیالوگ نویسی هنر است

سید رضا اورنگ

زمانی که صدا به سینما راه یافت، دیالوگ نویسی رکن اساسی فیلمنامه شد. زیرا مردم می توانستند گفت و گوی بین بازیگران را بشنوند. دیالوگ نویسی در رمان ها و نمایشنامه ها وجود داشت و در این دو عرصه تکامل یافته بود، اما در سینما کودکی تازه متولد شده بود. طولی نکشید که دیالوگ نویسی از یک گفت و گوی ساده به یک هنر تبدیل شد. امروزه در جهان متخصصان دیالوگ نویسی کمک شایانی به فیلمنامه ها می کنند. دیالوگ های تاثیرگذار، در ذهن مردم ماندگار مانده و می مانند، همین مهم تفاوت آشکار گفت و گوی ساده و دیالوگ را نشان می دهد.

متاسفانه در سینمای ایران، از آغاز تا امروز فیلمنامه نویسی مشکل داشته و دارد. یکی از مشکلات بزرگ فیلمنامه های ایرانی نبود هنر دیالوگ نویسی است. اغلب فیلم های ایرانی فاقد این هنر هستند، هنری که به فیلم ها جان می دهد و آنها را پر تنش و پرکشش می کند. دیالوگ نویسی تکنیک های خاص خود را دارد که باید آنها را آموخت و به کار بست. دیالوگ وقتی نوشته می شود که تصویر جوابگو نباشد، بنابراین تا زمانی که تصویر گویاست، دیالوگ کارایی ندارد.

وظیفه اصلی دیالوگ: انتقال اطلاعات به تماشاگر، پیش راندن داستان، افشای شخصیت ها و افشای حالت عاطفی شخصیت هاست.

اینها چهار رکن اصلی دیالوگ نویسی است که دیالوگ را از گفت و گوی عادی و بی خاصیت مجزا می کند. گاه در فیلم های ایرانی، به خصوص سریال ها دیده و شنیده می شود دو بازیگر دقایق زیادی را به گفت و گو می پردازند، اما نشانی حتی از یک دیالوگ خوب نیست. این نشان دهنده آن است که نویسنده فیلمنامه با اصول دیالوگ نویسی آشنا نبوده، اگر بود، گفت و گو این همه طولانی نمی شد و حداقل یک دیالوگ خوب رد و بدل می شد. گاهی نیز برخی از نویسنده ها کلمات عجیب و غریب را در دهان کاراکترها می گذارند که هیچ کارکردی ندارند، بدتر اینکه تمام شخصیت ها مانند یکدیگر حرفی می زنند! این یعنی فاجعه در فیلمنامه.

آیا لحن و طرز برخورد همه مردم یکسان است؟ اگر نیست چرا دیالوگ تمام کاراکترها در اکثر فیلمنامه های ایرانی یکسان نوشته می شود؟!

در آموزش فیلمنامه نویسی نیز، اول باید نوشتن ارکان دیگر فیلمنامه را به هنرجویان آموخت، بعد آموزش دیالوگ نویسی را آغاز کرد، زیرا دیالوگ نویسی مشکل ترین و حساس ترین بخش فیلمنامه است. در این مقال مختصر، مجال آن نیست تا بیش از این از هنر دیالوگ نویسی نوشت، چرا که دنیایی است وسیع که در قاب کوچک نمی گنجد.

آموزش درست دیالوگ نویسی، وظیفه تمام مراکز آموزشگاهی است، از دولتی گرفته تا خصوصی. اگر هنرجو در مرحله آموزش با هنر دیالوگ نویسی توسط استادان مجرب آشنا نشود، پس از فارغ التحصیلی امکان آموختن آن بسیار مشکل تر می شود. امید است مدیران و مدرسان آموزشگاه ها، روی این مهم دقت بیشتری کنند و با یک برنامه ریزی جامع، هنر دیالوگ نویسی را اشاعه دهند.

نظرات 1

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *