یادداشت شفاهی

ریسک پذیری در ساخت آثار مذهبی بالاست

مسعود ده نمکی
درباره علل کاهش ساخت آثار مذهبی باید گفت چون ساخت فیلم های تاریخی از عهده بخش خصوصی برنمی آید و دولت هم کمتر در این حوزه سرمایه گذاری می کند، شمار ساخت این آثار در سینمای ایران کاهش داشته. حتی در سینمای غرب هم فیلم های مذهبی انگشت شمارند.
محدود شدن ساخت فیلم های مذهبی و اینکه فیلمسازان ایرانی کمتر رغبت می کنند وارد این حوزه شوند هم می تواند دلایل متعددی داشته باشد. یکی اینکه ساخت فیلم های تاریخی از عهده بخش خصوصی برنمی آید. در کل وقتی محدودیت در ساخت این آثار پیش می آید، به نوعی دلیل آنرا باید در سیاست گذاری بخش دولتی جستجو کرد که چرا در این حوزه کمتر سرمایه گذاری می کند و چرا بهای کمتری به آن می دهند.
از سوی دیگر، در بُعد نرم افزاری هم محدودیت هایی برای ورود مستقیم به قصه عاشورا هست. در بخش چهره پردازی و دیگر موارد تولید هم باید ویژگیهایی را در کار لحاظ کرد که مجموع اینها باعث افزایش ریسک پذیری پروژه می شود. وقتی ریسک بالا می رود، طبعا انگیزه هم برای تولید در این حوزه کمتر می شود. از سویی گام برداشتن در این حوزه به اعتقاد خود فرد هم برمی گردد. یعنی معمولاً تعلق خاطر و اعتقادات افراد هم مهم است که آنان را مجاب می کند تا به این حوزه نزدیک شوند. هر کسی نه می تواند و نه ممکن است بخواهد به این حوزه نزدیک شود. شما در سینمای غرب هم نگاه کنید، درباره ورود مستقیم به مقوله ساخت فیلم از زندگی انبیا آثاری انگشت شمار دارند. به این شکل نیست که هر سال درباره موضوعات مذهبی و زندگی چهره هایی مثل حضرت موسی، حضرت عیسی و… فیلم ساخته شود و تعداد این آثار محدود است؛ به خاطر اینکه دم دستی می شود اگر روایت های شخصی از آن قصه ارائه شود. در سینمای غرب هم دقت کنید چندین سال یک بار یک اثر شاخص در این حوزه تولید می شود. خود این مضمون هم اقتضاعاتی در نزدیک شدن به آن دارد.
البته شخصیت های حادثه عاشورا آنقدر قابلیت های روایی و دراماتیکی دارند که به نوعی با تکیه بر آنها می توان محدودیت های نرم افزاری را دور زد، اما مسئله هزینه های بالای تولید فیلم های داخلی دست به گریبان هنرمندان می شود و باز پای منابع دولتی را وسط می کشد.
در بررسی اینکه چرا فیلم هایی با این محوریت اغلب از فروش قابل قبولی برخوردار نبوده اند، این به خاطر تغییر ذائقه سینماروهاست. به هر حال ذائقه سازی در حوزه سینما یکی از طبعات و آسیب هایش این است که در زمینه جدی کمتر به آن بها داده می شود.

اشتراک گذاری در:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *