مروری بر نظرات تماشاگران درباره تولیدات روی پرده در فضای مجازی

سینماروها چه عیب‏ هایی روی فیلم ‏ها گذاشتند؟

بانی فیلم– گروه سینمای ایران: در جریان اکران فیلم ها، جدا از نویسندگان و خبرنگاران سینمایی که تریبون خود را برای انتشار یادداشت ها و نقدهایشان داشته و دارند، معمولاً نظرات مردم نسبت به آثار روی پرده مغفول واقع می شود. البته هر از گاهی در برخی از برنامه های سینما محور تلویزیون، بخشی کوتاه به انعکاس نظرات سینماروها و توقعاتشان از فیلم های اکران شده اختصاص داده می شود، اما چنان نیست که تصویری دقیق از ذهنیت آنان و سطح توقعشان در قبال فیلم ها را بازتاب دهد. این در حالی است که سابقه فروش فیلم ها دست کم در سال های اخیر ثابت کرده تماشاگران مهمترین تصمیم گیرندگان درباره سرنوشت آثار روی پرده هستند و همچنان تبلیغات دهان به دهان کارکرد سنتی خود را حفظ کرده است. در همین حال نظرخواهی بانی فیلم نیز که در سایت روزنامه در دسترس قرار دارد، با طرح این پرسش که «کدامیک از فیلم های روی پرده، انتظارات تماشاگران را در سینما برآورده نکرد یا ماهیت و ویژگیهای کیفی آن متفاوت از تبلیغاتی است که برایش صورت گرفته؟» از کاربران خواسته گزینه مورد نظرشان را از میان فیلم های میلیاردی ارائه شده برگزینند. محملی برای انعکاس نظرات سینماروها که محض اطلاعتان فعلاً «خفه گی» در صدر آن به عنوان فیلمی با کمترین میزان رضایت تماشاچیان جا خوش کرده. به همین انگیزه با رصد نظرات تماشاگران هفت فیلم قرار گرفته در نظرسنجی مذکور، برآیندی از آنها را در ادامه می آوریم تا عیارشان در مواجهه با مردم تا حدودی مشخص شود.

«خفه گی»؛ فیلمی خاص، اما کند و آزاردهنده
تماشاگران «خفه گی» اعم از موافق یا مخالف، اغلب مهمترین ایراد آنرا کسالت بار بودن و ریتم کند آن می دانند. هر چند موارد موکد بر خاص و متفاوت بودن فیلم فریدون جیرانی و فضایش نیز دیده می شود. ضمن اینکه برخی نیز با استدلال مناسب نبودن فیلم برای عامه مردم، اکران آنرا در گروه هنر و تجربه مناسب تر می دانند. فارغ از نقد و نظرات کیفی، طرفداران الناز شاکردوست و نوید محمدزاده نیز بدون مکث خاصی روی بازی این دو در «خفه گی»، ستایش های خود را نثارشان می کنند. هر چند در صفحات اینستاگرام این دو بازیگر نیز نظرات متضاد فراوان به چشم می خورند؛ مثلاً کاربری دیروز زیر پست آخر شاکردوست نوشته: «مزخرفترین فیلمی بود که دیده بودم. موضوعش خوب بود. اگر فیلمنامه و ساخت خوبی میداشت و قابل دیدن بود. یه فیلم بی نهایت چرک و سیاه…». و دیگری در همین صفحه اعتقاد دارد: «… الناز شاکردوست توی یه تغییر انقلابی میاد خفه گی بازی می کنه و بسیار سطح بالاتر از آنچه طی این سالها بود…».
گزیده ای از نظرات تماشاگران هم در فضای مجازی از این قرار است: «جو فیلم جالب بود. سرما و ترس را خوب انتقال می داد، ولی در کل فیلمو دوست نداشتم. نقطه مثبتش حضور نوید محمدزاده بود»، «فیلمی بدون مفهوم منسجم. چی رو می خواست نشون بده و چی رو نقد کنه دقیق مشخص نبود»، «مگه می تونه یه فیلم اینقدر حوصله سر بر و بی خود باشه. خود نوید محمدزاده خسته نشد از نقش تکراری و منفی؟»، «فیلمی بسیار خوش ساخت و خیلی خیلی متفاوت. بازیهای عالی. فقط منم موافقم که تلفن همراه باید از فیلم حذف می شد»، «خیلی خیلی مسخره بود. یه مرد که از دو تا زن سو استفاده می کنه، آخرشم خیلی راحت به ثروت می رسه، واقعاً مسخره، حیف پول و وقت»، «فیلمی بسیار سطح پایین با فضایی کاملاً خفه و دلگیر بود که ارزش دیدن نداشت»، «فیلم صفر و یکی بود. مخاطب یا فیلم رو خیلی دوست داره یا اصلاً خوشش نمی یاد. اگه به عنوان تفریح و گذروندن وقت و خوش گذرونی می رید سینما اصلاً خفگی رو انتخاب نکنید، اما اگه می خواهید یه فیلم متفاوت و حرفه ای ببینید حتماً انتخابش کنید».

«زرد»؛ تعلیق و غم و غصه زیاد، اما سرگرم کننده
«زرد» در نظرخواهی بانی فیلم فعلاً رتبه دوم را دارد و این یعنی بعد از «خفه گی»، سینماروها در این جامعه آماری، فیلم مذکور را مغایر با سلیقه شان دانسته اند. با این حال برآیند نظرات کاربران در فضای مجازی فیلم را سرگرم کننده می دانند، ولی از شدت اندوه شرایط کاراکترهای فیلم هم گلایه دارند. در کل نیز اغلب این اتفاقات غم انگیز برای آدمهای فیلم و نیز میزان تعلیق ها را برای یک فیلم در تایم کمتر از دو ساعت افراطی می دانند و فیلمساز را در جمع کردن روایت در دقایق پایانی ناتوان ارزیابی می کنند. ضمن اینکه پیامها در باب تکراری بودن مضمون فیلم هم کم نیستند. بد نیست بدانید «زرد» پس از پنج هفته اکران از مرز ۵/۴ میلیارد گذشته است. تعدادی از کامنت ها درباره زرد را بخوانید: «بهرام رادان به طرز غریبی داره به قهقرا می ره»، «واقعاً که ارزش حتی یکبار دیدن به صورت مجانی هم نداره. خیلی اعصاب خردکن و تلخ، ای کاش که هیچ وقت این یک ساعت و نیم عمرم رو صرف دیدن این فیلم نمی کردم»، «یکی از مسائلی که باعث شد بین تمام فیلم های در حال اکران این فیلم رو انتخاب کنم، تیزر شاد و مهیجی بود که ازش ارائه کرده بودن؛ یعنی دقیقاً همون یکی- دو دقیقه اول فیلم. بعد از تصادف کردن حامد و ادامه ماجرا دیگه فیلم هیچ جذابیتی نداشت، دقیقاً مثل فیلم «سارا و آیدا» که کل فیلم درگیر تهیه پول بودن… آخرش هم پرده ای از راز شخصیت یکی از اشخاص پاک فیلم برداشته می شه… فیلم چیزی برای ارائه نداشت»، «فیلمی بود که نمی شد ازش ایرادی گرفت، ولی مسئله اساسی برای من که کمی آزاردهنده بود، تکراری بودن سوژه و فضا بود»، «بازی های قوی بهرام رادان و مهرداد صدیقیان خیلی به چشم میومد و از همه بازیگرا بهتر بودن. علاوه بر این حسین مهری یک سکانس بازی کرد، ولی خیلی فوق العاده بود».

«ایتالیا ایتالیا»، بی محتوا یا دارای حس خوب؟!
کاربران بانی فیلم آنلاین ساخته کاوه صباغ زاده را در رتبه سوم نظرسنجی فیلم هایی نشانده اند که انتظاراتشان را برآورده نکرده است. «ایتالیا ایتالیا» اگر چه در تبلیغاتش فیلمی کمدی می نمایاند، اما در واقع یک عاشقانه شیرین است. شاید همین مسئله سبب شده تا تماشاگران آن ارزیابی های متفاوتی از فیلم داشته باشند. شماری آنرا بی هدف و سرخوش دانسته اند و برخی با فضای انتزاعی و فانتزی آن ارتباط گرمی برقرار کرده اند. از جمله این نظرات آمده است: «فیلم قوی و خوش ساختی بود و جدی جدی با فضایش منو برد به ایتالیا»، «به نظرم این جور تفاوت ها خیلی خوبه که در فیلم ها اعمال بشه و حرف همه فیلم ها و سوژه شون یکی نباشه»، «واقعاً فیلمنامه بد و افتضاح بود. اصلاً انگار فیلمنامه نویس خجالت می کشیده چهارتا گره داستانی ایجاد کنه یا حتی شاید ترس عدم توانایی در جمع کردن قصه داشته. اصلاً اینقدر فیلمنامه بده که بهتره در موردش صحبت نکرد. ارجاعاتش به هامون هم واقعاً لوس و مسخره بود»، «فیلمی بدون داستان، قابل اعتنا و با مفهوم خاص و تنها دیالوگ محور بود، ولی فرم فیلم نو و جذاب بود و تماشای آن برای یکبار دلنشین»، «کاملاً یک فیلم واقعی و تصویری که از یک رابطه ارائه می دهد ملموس و منطقی است».

«خانه دختر»، سایه سنگین ممیزی
«خانه دختر» چهارمین فیلم نظرسنجی ناامید کننده ترین ها در جدول نظرخواهی بانی فیلم، بیش از همه چیز زیر سایه سنگین ممیزی قرار دارد. اغلب تماشاگران فیلم بدون توجه چندانی، ممیزی را چماقی برای کوبیدن آن قرار داده اند. ضمن اینکه به دلیل عدم ارائه توضیحات روشن درباره چگونگی و جزئیات ممیزی های اعمال شده بر فیلم، گنگی بخش هایی از آن و ورود نکردن فیلمنامه نویس (پرویز شهبازی) و کارگردان (شهرام شاه حسینی) به شماری از ماجراها، به پای سانسور نوشته شده است. در کامنت های وارد شده بر فیلم در فضای مجازی این طور می خوانیم: «انتظار داشتم مسئله کمی بیشتر باز می شد. به نظرم خیلی ملاحظه کرده بودند که فیلم توقیف نشه که در نهایت هم شد!»، «به موضوع حساسی اشاره کرده بود و طبیعتاً باید این همه سانسور بهش اعمال می شد»، «افتضاح بود… حیف وقتم»، «واقعاً خوشحالم که همچین فیلمایی دارن توی کشورم ساخته می شن و با همه سختی ها و خطوط قرمز اکران می شن. اینا یک سری معضلات اجتماعی هست که در سراسر دنیا وجود داره و لازمه که نمایش داده بشه»، «البته دوستانی که نسخه اصلی فیلم رو هم دیدن گفتن که آخرش مبهم تموم میشه. این فیلم سانسور زیادی نداشته به جز دو تا سکانس»، «من نمی دونم اونایی که میان میگن سانسور شدید شده، مگه نسخه اصلی فیلم رو دیدن؟ من تو جشنواره فیلم رو دیدم و پایانش هم همین بود».

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *