پاسخ دست اندرکاران صنعت فیلم به طرح های تیری فرمو برای محدود کردن مطبوعات

فستیوال کن جایگاه مطبوعات را کم رنگ می کند؟

بانی فیلم – گروه سینمای جهان: تیری فرمو مدیر جشنواره فیلم کن به تازگی اعلام کرد قصد دارد اولین اکران های خاص مطبوعاتی ها را همزمان با فرش قرمز فیلم ها برگزار کند. او با این حرف بار دیگر شکی طولانی مدت را که در این زمینه در صنعت فیلم وجود دارد، زنده کرد.
فرمو هفته پیش گفته بود که در چنین حالتی نشست های مطبوعاتی می توانند به افزایش انرژی فرش قرمز به عنوان یک رویداد کمک کنند و در عین حال فیلمسازان را از نگرانی فزاینده ای که در کاخ سینما دارند با نبود نشست های مطبوعاتی جلوتر از اکران عمومی فیلم ها برهانند. ترس از نقد منفی فیلم ها توسط مطبوعاتی ها هر روز برای فیلمسازان بیشتر از پیش می شود.
شمار روزنامه نگارانی که راهی کن می شوند تا این رویداد سینمایی را پوشش خبری بدهند در طول سال های برگزاری این جشنواره هر سال افزایش یافته و در تاریخ بیش از هفتاد ساله برگزاری آن هر سال بیشتر شده است. بر مبنای آماری که خود جشنواره ارایه کرده است سال ۲۰۱۷ شمار روزنامه نگاران به ۴۱۷۹ نفر رسید که در مقایسه با ۷۰۰ نفری که سال ۱۹۶۶ در آن شرکت داشتند، افزایشی چشمگیر است.
برگزاری نشست های خبری پیش از اکران عمومی فیلم ها در جشنواره با سرعتی که برای انتشار نقدها و نظرات درباره فیلم های حاضر در رقابت کسب نخل طلا وجود دارد، و در عین حال به صورت آنلاین منتشر می شوند به این معنی است که همه هیجان اطراف یک فیلم ساعت ها پیش از آن که کارگردان و بازیگران حتی پا روی فرش قرمز بگذارند، از بین می رود.
فرمو امیدوار است با تغییری که قصد دارد در زمان نمایش فیلم برای مطبوعاتی ها ایجاد کند، هیجان بیشتری را وارد جشنواره کند و در عین حال از فیلمسازان حمایت کند.
در حال حاضر نشست خبری بیشتر فیلم هایی که برای مطبوعات نمایش داده می شوند برای فیلم هایی که فرش قرمز آن ها قرار است غروب یک روز باشد در ساعت ۸:۳۰ بامداد آن روز و برای فیلم هایی که قرار است صبح نمایش داده شوند ساعت ۷:۳۰ غروب روز پیش است.
وی معتقد است با تغییر زمان نمایش فیلم ها و طبعا نشست خبری برای مطبوعاتی ها روح تازه ای به اکران رسمی فیلم ها بخشیده می شود .
این البته ایده جدیدی نیست. شماری از دست اندرکاران کن به ویژه از بخش تولیدکنندگان و توزیع کنندگان شاخه فیلم، سال هاست خواستار چنین تغییری شده اند و بر آن به ویژه از زمانی که رسانه های اجتماعی به امری مشترک بدل شده اند، اصرار ورزیده اند.
با این حال رییس فستیوال فیلم کن که از این ایده در کتاب تازه اش با عنوان «انتخاب رسمی» هم حرف زده به نظر می رسد بیش از هر زمان دیگری به قرار دادن این پیشنهاد روی میز باور داشته باشد.
برای تعیین اثرات چنین تغییری ، اسکرین دیلی به گفتگو با شماری از تهیه کنندگان و کارگزاران فروش فیلم گفتگو کرده و در عین حال نظرات روابط عمومی فیلم ها و روزنامه نگاران را جویا شده است.
نظر تهیه کنندگان همراستا با نظرات فرمو است
جای تعجب ندارد اگر بیشتر تهیه کنندگان که با آن ها صحبت شده گفته باشند بیشتر علاقه دارند تا نشست های خبری همزمان با نمایش عمومی فیلم ها برگزار شود.
شارل ژیلبر تهیه کننده فرانسوی در این زمینه به اولین اکران «فروشنده شخصی» ساخته اولیویه آسایاس کارگردان فرنسوی با نقش آفرینی کریستن استوارت اشاره کرد که در سال ۲۰۱۶ در سایه گزارش هایی قرار گرفت که از نشست خبری فیلم بیرون رفته بود و گزارشگرانی از هو شدن فیلم توسط مطبوعاتی ها خبر داده بودند.
او یادآور شد: «گروهی از وبلاگ نویسان که از جمله همان خبرنگاران هو کننده فیلم بودند این اطلاعات را توییت کردند و این خبر در توییتر چنان صدا کرد که در راس جستجوی گوگل قرار گرفت.»
وی افزود: «بیشتر مطبوعاتی های آنگلوساکسون این فیلم را تحسین کردند و هیچکدام نمی توانستند به یاد بیاورند که آن فیلم توسط روزنامه نگاران در کن و در جریان نمایش مطبوعاتی هو شده باشد.»
او در ادامه اظهار داشت: «روزنامه نگاران نقشی حیاتی برای سینما ایفا می کنند و من فکر نمی کنم که موقعیت آن ها یا کیفیت کار آن ها با همزمان شدن نشست مطبوعاتی با نمایش عمومی فیلم ها از بین برود… اما در همان حال توقع نمی رود شایعاتی آسیب زننده از دل نشست های مطبوعاتی گسترش یابد. بنابر این تعجب نمی کنم که سازمان دهندگان کن از خود می پرسند چگونه باید از فیلمسازان در این روند حفاظت کنند.»
نشستن مطبوعاتی ها بر جایگاه داوری فیلم ها به جای منتقدان
فلورانس گستو تهیه کننده هموطن او که با فیلم «قابل قبول» ساخته میشا آزانویس از مدعیان نخل طلا امسال در کن حضور داشت نیز به نوعی یادآور همان سخنان ژیلبر است.
وی می گوید: «در طول سال ها نشست مطبوعاتی صبح گاهی فیلم ها در کن اهمیت بیشتر و بیشتری یافت و آنچه از دل آن بیرون آمد تاثیرهای بی شماری بود که بر سرنوشت خیلی از فیلم ها داشته است… اما این با آنچه باید واقعا باشد سازگاری ندارد.»
وی با تاکید بر این که کن نباید به بلندگوی منتقدان فیلم بدل شود، افزود: «این فستیوال یک گروه داوری دارد و مردمی که واکنش آن ها باید بر سرنوشت فیلم اثر بگذارد. با نشست مطبوعاتی و نمایش فیلم جلوتر برای مطبوعاتی ها دیگر این مطبوعاتی ها هستند که بر جایگاه داوری فیلم ها می نشینند.»
به گفته وی گاهی اوقات واکنش ها یکی است، بعضی وقت ها حسابی با هم متفاوت است. او با اشاره به فیلم «جستجو»، درامی از آزاناویس که با نقدهای بدی در کن ۲۰۱۴ روبه رو شد ، می گوید: «اکران اول این فیلم در بخش رقابتی خیلی ناموفق ظاهر شد.»
گستو که تهیه کننده آن فیلم هم بود، می افزاید: «سرنوشت نهایی یک فیلم نباید در این نشست ها تعیین شود. اما در نشست های خبری صبح ها حاضران با هو کردن فیلمی را رد می کنند در حالی که در اکران عصر و برای تماشاگران، حضار ایستاده به مدت ۲۰ دقیقه فیلم را تشویق می کنند.»
حمایت از این نظر فرمو تنها از سوی تهیه کنندگانی که فیلم های شان به دست مطبوعات آسیب دیدند صورت نمی گیرد. دریک همندورف تهیه کننده سوئدی و همکار طولانی مدت کارگردان سرشناس یعنی روبن اوستلوند که جایزه نخل طلا را برای «میدان» کسب کرد نیز چنین زمان بندی جدیدی را مورد حمایت قرار می دهد.
وی می گوید: «فکر می کنم تیری فرمو یک نقطه نظر جالب و مهم ارایه کرده و معتقدم حق با اوست.»
به گفته او: «این ایده که نشست مطبوعاتی پیش از اکران اول فیلم برگزار شود چنان که روزنامه نگاران زمانی برای فکر کردن داشته باشند، تا بنویسند و منتشر کنند در دوره ای خیلی خوب بود؛ اما به نظر من این ایده امروز کاملا در جهت منافع فیلم عمل نمی کند. امروز بیشتر روزنامه نگاران زیر فشار هستند تا از اولین نویسندگانی باشند که درباره یک فیلم می نویسند و این بر کیفیت نوشته های آن ها اثر می گذارد و در نهایت روزنامه نگاران هستند که به فیلم اعتبار می بخشند.»
وی با تاکید بر ضرورت تغییر این روند افزود: «ما همیشه وقتی بهترین حالت ارایه فیلم را داریم که ترکیبی از نشست خبری و مخاطبان را مخصوصا در کن داشته باشیم. برای مثال «فورس ماژور» که در بخش نوعی نگاه کن ۲۰۱۴ نمایش داده شد، همین موفقیت را کسب کرد.
احیای اکران فیلم به عنوان مهم ترین رویداد
ربکا اوبراین تهیه کننده بریتانیایی که نخستین بار سال ۱۹۹۰ با فیلم «دستور کار پنهان» کن لوچ برنده جایزه ویژه هیات داوران شد می گوید دوست دارد شاهد تمرکز مجدد بر اولین فرش قرمز فیلم باشد.
وی گفت: «از نظر من این ایده خوبی است که نمایش فیلم برای مطبوعاتی ها پیش از فرش قرمز فیلم باشد. من این را خیلی هیجان انگیزتر می بینم که این دو برنامه همزمان برگزار شوند.این کار می تواند اولین اکران فیلم را به عنوان مهم ترین رویداد دوباره احیا کند.»
وی با اشاره به اولین حضورش در کن در سال ۱۹۹۰ گفت «آن موقع نمی توانستی زودتر از روز بعد به نقدها برسی، و این در حالی بود که نشست خبری فیلم هنوز پیش از نمایش عمومی آن برگزار می شد. شاید می توانستی یک بازخوردهایی از طریق روابط عمومی خودت بگیری که در نمایش فیلم برای مطبوعاتی ها حضور داشت. در عین حال نشست خبری تقریبا باید درباره فیلم و محتوای آن باشد.»
وی با اشاره به نقش شبکه های اجتماعی گفت: «امروز مردم دارند خیلی جلوتر از این که فیلم عملا در دسترس باشد نسبت به فیلم پاسخ می دهند و حتی قشنگ یک ۲۴ ساعت جلوتر از این که فیلم برای عموم اکران شود، این امر اتفاق می افتد.»
وی افزود: «یکی از مشکلات این است که هر کس درباره فیلم توییت می کند و چنان موقعیتی به وجود می آید که پیش از آن که یک مخاطب علاقه مند فیلم را دیده باشد، فیلم می تواند بمیرد یا از آن سو اگر اوضاع خوب پیش برود خیلی هم زنده باشد.»
اما او پیشنهادی هم دارد و می گوید «تنها پیشنهاد دیگر من این است که بشود این دو، حالت ترکیبی داشته باشند که هر چند از نظر منطقی می دانم سخت است، زیرا واکنش مخاطبان می تواند در بیشتر موارد با عکس العمل مطبوعاتی ها کاملا متفاوت باشد.»
فستیوال تورنتو به عنوان یک الگو
استیون وولی تهیه کننده بریتانیایی که آخرین بار در بخش رسمی جشنواره کن با فیلم «کارول» ساخته تاد هینز در سال ۲۰۱۵ در کن بود نیز اشاره می کند که بیشتر از همه دوست دارد شاهد ترکیبی از این دو موقعیت باشد و به طور مشخص به تورنتو ارجاع می دهد که مطبوعات و مردم فیلم را در کنار هم تماشا می کنند.
در این زمینه او یادآور می شود : «در تورنتو این روند خیلی زیباتر است چون مطبوعاتی ها به تماشای فیلمی می آیند که برای مخاطب عام پخش می شود. و این مشرکت مردم فیلم را خیلی قابل درک تر می کند و اتمسفر خاصی به وجود می آورد.
وی می افزاید: «اما در بخش مخاطبان کن، مخاطب عام حضور پررنگی ندارد و بیشتر فیلمسازان حضور دارند، چهره های متخصص مثل من و یک تعدادی هم از محلی ها که می توانند بلیت تهیه کنند. قرار دادن منتقدان در چنین محیطی تفاوتی با اکران برای مطبوعات ندارد.»
او با تاکید بر این که کاملا موافق نمایش همزمان فیلم برای مطبوعاتی ها و مردم است، البته در صورتی که بتواند نتیجه داشته باشد و زمینه های بهتری را فراهم کند، افزود: «اما من مطمئن نیستم که این کار هم بتواند چیزی را تغییر دهد.»
این تهیه کننده در نهایت نظرش این بود که اگر نمایش عمومی خوب پیش برود، آیا می توان گفت چنین چیزی می تواند منتقدان را وادار به پذیرش کند؟ او می گوید: «فکر نمی کنم چنین اتفاقی بیفتد و حتی اگر منتقدان و مخاطب عام فیلم را هم زمان اما در دو مکان متفاوت تماشا کنند، باز نمی توانند از واکنش تماشاگر عام مطلع شوند یا تحت تاثیر قرار بگیرند.»
نظر نویسندگان مطبوعاتی فردا مورد بررسی قرار می گیرد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *