تهیه‌کننده «یک چکه ماه» :

می‌خواستم در دنیای امروز آدم‌هایی شبیه «حر» را نشان دهم

گروه تلویزیون: ویژه برنامه «یک چکه ماه» که شب‌های ماه رمضان ساعت ۲۲:۳۰ از شبکه مستند پخش می‌شود، روزنه‌ای به‌سوی امید است. این مجموعه مستند سرگذشت آدم‌هایی را تصویر می‌کند که سالیان طولانی راهی اشتباه را انتخاب کردند و ناگهان متوجه می‌شوند که ضرر بزرگی به خود و اطرافیانشان رسانده‌اند و تصمیم به بازگشت به زندگی می‌گیرند. در بعضی قسمت‌ها نیز راه اشتباهی وجود ندارد بلکه یک بیماری باعث می‌شود که فرد توانایی گذشته‌اش را از دست بدهد و این اتفاقات زمینه‌ای برای افکاری شبیه افسردگی یا ناامیدی به وجود می‌آورد، اما این افراد به‌تدریج به زندگی طبیعی خود بازگشتند و فعال‌تر از گذشته در جامعه حضور پیدا کردند. به‌نوعی می‌توان گفت «یک چکه ماه» نحوه مواجهه آدم‌های موفق را با بحران‌های سخت زندگی نشان می‌دهد که به قول نازنین پیرکاری مانند حُر متوجه اشتباه خود می‌شوند و به زندگی بازمی‌گردند. گفت و گویی که پیش رو دارید، از طرف روابط عمومی شبکه مستند ارسال شده است:

 چه دغدغه‌ای در ذهن شما شکل گرفت که باعث شد به ساخت «یک چکه ماه» فکر کنید؟
– همیشه دغدغه بزرگی داشتم و معتقد بودم که عاشورا و محرم تنها به این ختم نمی‌شود که عزاداری کنیم. اگر قرار بود واقعه عاشورا و محرم را بازسازی کنیم، چه اتفاقی از زمانه ما می‌توانست به آن دوران نزدیک باشد؟… با مروری در شخصیت‌های حاضر در عاشورا متوجه شدم که شاید حر خیلی به دنیای امروز ما نزدیک باشد. بنابراین، سعی کردم کسانی را پیدا کنم که حَر وار زندگی کردند؛ یعنی مسیر غلطی را طی کردند و به این نیست که کافر شده باشند، بلکه معتاد یا ورشکسته و ناامید شدند، اما یک‌لحظه به سمت خدا و امید برگشتند و این برایم خیلی مهم بود. می‌خواستم در دنیای امروز حر را بسازم.
 چقدر زمان صرف کردید تا به تولید این مجموعه مستندها برسید؛ چون به نظر می‌رسد احتیاج به زمان زیادی داشته‌اید.
– زمان زیادی صرف ساخت «یک چکه ماه» شد. دقیقاً سال گذشته وقت گذاشتیم تا تنها ۱۳ سوژه پیدا کنیم. بعد از ساخت این سری ۱۳ قسمتی، مدیر شبکه خواستار ساخت سری دوم «یک چکه ماه» شد. از همان زمان در پی پیگیری و تأیید سوژه‌ها بودیم؛ یعنی بگردیم و شخصیت‌های مناسب برنامه را پیدا کنیم. خیلی‌ها این‌طور بودند که پیدا می‌شدند و مشکلی نداشتند، اما زمانی که به پخش نزدیک می‌شدیم، به‌یک‌باره می‌گفتند جلوی دوربین نمی‌آییم.
 اتفاقاً یکی از سؤالات من این بود که فرآیند سوژه یابی به چه نحوی بود و چند خانواده خواسته شمارا رد می‌کردند؟
– در مباحث مربوط به اعتیاد تعداد افرادی که راضی به نمایش چهره خود در تلویزیون شوند، کم هستند. در بعضی مواقع خود شخص راضی به حضور رو به روی دوربین می‌شد، اما خانواده‌اش راضی نمی‌شدند؛ یعنی شخصیت‌ها و سوژه‌ها خیلی خوب بودند، اما خانواده‌اش راضی به حضور نبودند و عملاً سوژه را از دست می‌دادیم. در مورد بسیاری از سوژه‌ها این اتفاق افتاد که سه یا چهار روز تصویربرداری کردیم، اما در میانه کنسل می‌کردند. می‌گفتیم که ما تصویربرداری و هزینه کردیم، اما می‌گفتند اهمیتی ندارد وزندگی ما واجب‌تر از هزینه صرف شده شماست. از طرف دیگر هم نمی‌توانستیم با سوژه‌ها قرارداد ببندیم و افراد باید راضی باشند.
 از مشکلات دیگر «یک چکه ماه» بگویید؛ چون به نظر می‌رسد دامنه‌دار است.
– یک معضل بسیار بزرگ ما این است که «یک چکه ماه» دائم با برنامه «ماه‌عسل» مقایسه می‌شود، اما رویکرد «یک چکه ماه» با «ماه‌عسل» متفاوت است. متأسفانه اولویت سوژه یاب ها ارائه سوژه‌ها به برنامه «ماه‌عسل» است. ما خیلی در بحث سوژه یابی در مضیقه بودیم. سوژه‌ای به نام لادن داشتم که از سال گذشته قرار بود روی آن کارکنم که ایشان در فیلم مغزهای کوچک زنگ‌زده هومن سیدی بازی کرد. خود ایشان نه، اما کسی که مسئولیت داشت، به ما گفت «ماه‌عسل» می‌خواهد برای او خانه بخرد. الآن لادن نه به برنامه ما آمد و نه «ماه‌عسل». خیلی از سوژه‌ها مشکلی با دوربین نداشتند بلکه می‌خواستند بدانند کجا پخش خواهد شد. بنابراین، ۱۵ شخصیتی که در «یک چکه ماه» فعلی حضور دارند و مستندشان ساخته است، فکرشان این است که اگر یک نفر ما را ببیند و تغییر کند، برای دنیا و آخرت ما کافی است. به عبارتی، آن‌ها چشمداشت نداشتند که چه زمانی قرار است پخش شود و در انتها چه چیزی عایدشان می‌شود.
 این چندمین مستندی است که می‌سازید؟
– من در شبکه مستند مجری بودم و به لطف مدیرم تهیه‌کننده شدم. وقتی این طرح به ذهنم رسید، به آقای غفوری مدیر شبکه گفتم ، به‌شدت استقبال کردند و گفتند دو قسمت بسازید. بعد از ساخت، مدیران دیگر، کار را دیدند و تأیید کردند و گفتند می‌توانی قسمت‌های بعدی را بسازی و ادامه دهی. بعد از توانایی و تلاش، کسی که شمارا در ساخت کاری کمک می‌کند، بسیار اهمیت دارد. از این لحاظ شاکر خداوندم، چون بسیاری توانمند و خلاق هستند، اما کسی آن‌ها را حمایت نمی‌کند.
 میزان جلساتی که برای هر نفر صرف می‌کردید، چقدر است و آیا ادامه می‌دهید؟
– چهار روز وقت می‌گذاریم تا یک قسمت را تصویربرداری کنیم و اگر مردم‌دوست داشته باشند، باکمال میل دوست دارم ادامه دهم. یک‌بار یکی از عزیزان که اعتیاد داشت، با من تماس گرفت که به زندگی امیدوار شده و شماره آقای ثقفی، یکی از سوژه‌های مستندمان را می‌خواست تا بتواند زندگی خود را تغییر دهد. تمام این شخصیت‌ها به من ثابت کردند در اوج فقر و شرایط بد اقتصادی کشور اگر انسان بخواهد، رشد می‌کند.

اشتراک گذاری در:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *