نام آور گمنام

سید رضا اورنگ

زندگی بالا و پایین بسیار دارد، نه می توان به بالا دلخوش بود و نه از پایین نالید. زندگی را باید همین گونه که هست باور کرد و پذیرفت. سرنوشت همه از پیش تعیین شده است، اما هیچ کس سرنوشت خود را از پیش نمی داند، اگر می دانست شاید برای لحظه ای هم نمی توانست آرام به حیات خود ادامه دهد. آخر سرنوشت هر موجودی مرگ است، نانوشتی که هرگز نمی توان نوشت!

بسیاری از آدمیان در گمنامی به دنیا می آیند و در گمنامی می میرند،‌ گروهی نیز گمنام می آیند و بنام می روند، عده ای نیز باید بنام باشند،‌ اما گمنام می مانند، زندگی می کنند و از دنیا دل می کنند. یکی از این افراد، فرامرز قهرمانی فر خالق عکس های سه بعدی است. او در حوزه های فیلمسازی، گرافیک و به خصوص عکاسی دارای توانی بالقوه بود که هنر خود را به تماشا  گذاشت. قهرمانی فر با وجود آنکه در عرصه هنر بسیار فعال بود و جوایز مختلفی گرفته بود، اما گمنام ماند و گمنام مرد. آخرین موفقیتی که پیش از مرگ به دست آورد، دریافت مدال طلای مسابقه عکاسی سه بعدی هالیوود از انجمن عکاسی آمریکا «پی.اس.ای» بود. جایزه ای مهم که کمتر از آن گفتند و نوشتند.

قهرمانی فر اولین فیلم ویدیویی سه بعدی را سال ۱۳۷۶ ساخت. توانایی او در تکنیک سه بعدی را کسی نمی تواند انکار کند، زیرا همه به آن اقرار دارند. تولید تصاویر و پوسترهای سه بعدی، تولید عینک های سه بعدی، محصولات و لوح فشرده تصاویر سه بعدی، ثبت اولین عکس های سه بعدی از حرم مطهر امام رضا (ع)، راه اندازی سینمای سه بعدی در تهران و شیراز،‌ تدریس استریوگرافی و حضور در نمایشگاه های مختلف در جهان، گوشه ای از سوابق درخشان فرامرز قهرمانی فر عکاس و پیشکسوت تکنیک سه بعدی در ایران است.

این هنرمند ارزشمند، دور از هیاهو و جنجال ۱۳ آذر ماه امسال بر اثر تومور مغزی از دنیا رفت و کارهایش ناتمام ماند. آثار به جا مانده از قهرمانی فر، نشان دهنده توانایی وی در عرصه فیلمسازی، عکاسی و تکنیک سه بعدی است. او آن قدر بنام بود که گمنام نمیرد، اما مرد. جای آن داشت تا در مراسم و یادبودهای مختلف یاد و نام او را زنده نگه داشت و راه تمام شده اش را ادامه داد. متاسفانه برای درگذشت این هنرمند توانا، هیچ مسوولی پیام تسلیتی صادر نکرد و کمتر هنرمندی برایش اشک ریخت. فرامرز قهرمانی فر، فقط به کار خود و اعتلای کشورش فکر کرد، اگر می خواست برای نام و نان زندگی کند، برایش آسان بود، اما وی زندگی در سایه را به شهرت ترجیح داد. یادش و نامش گرامی باد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *