گفت و گو با پوریا آذربایجانی؛ کارگردان سریال

«نوار زرد» سفارشی نیست

گروه تلویزیون- زینب علیپور: مجموعه های پلیسی همواره یکی از پرمخاطب ترین ژانرهای سریال سازی در تمام دنیا محسوب می شود که در کشور خودمان هم پخش اینگونه آثار معمولا با استقبال خوبی هم روبرو می شود. حال آنکه اگر نگاه کارگردان هم کمی متفاوت از سایر کارها باشد، به جذابیت آن کار می افزاید.
پوریا آذربایجانی فیلمساز جوان سینما پس از ساخت فیلم هایی چون: اروند، دوردست و تجریش ناتمام در نخستین تجربه سریال سازی اش به سراغ این ژانر پرطرفدار رفته و سریالی با عنوان «نوار زرد» را برای شبکه دو ساخته است که پخش آن در هفته ناجا آغاز شد. «نوار زرد» داستان زندگی کاوه کیهان را روایت می‌کند که یک سرگرد پلیس آگاهی است و پرونده‌های مختلف جنایی را حل و فصل می‌کند. او در این میان به پرونده‌ای برمی‌خورد که کشف واقعیت و حل آن، پای بخشی از زندگی شخصی‌اش را به میان می‌کشاند.
از این رو بانی فیلم گفت و گویی با کارگردان این سریال پیرامون جذابیت های «نوار زرد» و نخستین تجربه وی در تلویزیون داشته که در ادامه می خوانید:
 شما در سینما فیلم های بسیاری را ساخته اید. چرا اینقدر دیر به فکر ساخت سریال افتادید و در نخستین تجربه تان سراغ این ژانر آمدید؟
– حقیقت این است که من سراغ این سوژه نرفتم، سوژه سراغ من آمد. در واقع من پیشنهادی از طرف تهیه کننده این کار داشتم که متن را برای من فرستادند و زمانی که خواندم، برایم جذاب بود. از آنجایی که من دوست داشتم سریال سازی را هم تجربه کنم و هم اینکه ترجیح می دادم با یک متن خوب این اتفاق بیفتد، شرایط برای ساخت این سریال مهیا شد.
 پس می توان گفت علاقه مند به تجربه کار برای تلویزیون هم بودید که این اتفاق افتاد؟
– اصولا نه حالا درباره تلویزیون، که دوست داشتم سریال سازی را هم تجربه کنم. چون ممکن بود که سریال سازی را با شبکه نمایش خانگی تجربه کنم. اما خوبی کار برای تلویزیون این است که می توانم خودم را با مخاطبان گسترده ای که دارد، محک بزنم. به هر حال تلویزیون مخاطبانی با سلیقه های متفاوتی دارد که جذب آنها به کاری که ساخته شده است، می تواند برای هر کارگردانی جذابیت داشته باشد. بنابراین همه شرایط مهیا شد تا بتوانم کاری را که دوست دارم برای تلویزیون بسازم.
 با توحه به همان مخاطبان گسترده ای که عنوان کردید، تا به امروز چه فیدبکی از مخاطبان سریال گرفته اید؟
– من که شخصا فیدبک خوبی تا به امروز گرفتم. یعنی تا جایی که من در جریان قرار گرفته ام، خوشبختانه سریال توانسته است با مخاطبان بسیاری ارتباط برقرار کند که در هر قسمت داستان ها را دنبال کنند. بنابراین چیزهایی که من شنیده ام این بوده که بیننده ها راضی بوده اند. البته این چیزهایی است که من تا به امروز شنیده ام.
 در فضای مجازی چطور؟ چون همانطور که می دانید معمولا همه در فضای مجازی فعال تر هستند و صریح و بی پرده نظراتشان را به دیگران منتقل می کنند.
– از آنجایی که من هیچ گونه فعالیت و صفحه ای در فضای مجازی ندارم، از نظرات مردم در این خصوص بی اطلاعم. البته به سایت شبکه دو که چند وقت پیش مراجعه کردم، کامنت های خوب و مثبتی دیدم.
 فکر می کنم با همین یک تجربه متوجه شده باشید که ساخت یک سریال پلیسی برای تلویزیون چه محدودیت ها و خطوط قرمزی دارد که باید توسط کارگردان رعایت شود. با این حال همواره اینگونه سریال ها برای مردم جذاب بوده است.
– بله همانطور که شما هم شرایط تولید سریال های پلیسی در تلویزیون را بیان کردید، ساخت اینگونه کارها چندان کار راحتی نیست و من فکر می کنم با وجود همه این مسائل و شرایط مجموعه موفقی شده باشد. گرچه باید پخش سریال به پایان برسد و تحقیق میدانی خوبی در این باره انجام شود تا نتیجه کار قابل استناد باشد. با این حال من که تا اینجای کار راضی هستم.
 به هر حال هر کاری دارای نقاط ضعف و قوتی هم هست. شما به عنوان کارگردان این مجموعه چه نقاط قوت و ضعفی را می توانید درباره سریال بیان کنید؟
– فکر می کنم نقطه قوت سریال این است که من و گروه تا جایی که امکان داشت، سعی کردیم که کار سفارشی به نظر نیاید. یعنی به تعبیری آدمهای این مجموعه آدم های واقعی تری باشند. از طرفی روابط آدم ها نیز روابط واقعی تری باشد تا کار به سمت سفارشی نرود. گرچه این کار بالاخره سفارش نیروی انتظامی است. اما من الان نمی توانم درباره نقاط ضعف و قوت سریال صحبت کنم. باید پخش به پایان برسد و از کار فاصله بگیرم و دو سه بار کار را ببینم و بعد در این باره نظر بدهم. الان این سریال بهترین چیزی است که با توجه به شرایط می توانستیم انجام بدهیم.
 فکر می کنم یکی از ویژگی های مثبت سریال شما شخصیت پردازی سرگرد کاوه کیهان است و معامله ای که با یک متهم انجام می دهد. چون معمولا ما در اینگونه سریال ها چنین پلیسی ندیده ایم که به دلیل مسائل شخصی با یک متهم وارد معامله شوند!
– فکر می کنم این اتفاق و مسائل مثبت دیگری در این سریال وجود داشته باشد. به عنوان مثال روابط سرگرد و پدرش به هیچ عنوان روابط سفارشی و فرمایشی نیست. همین طور روابط سرگرد و شخصیت های دیگر. همانطور که گفتم من و سایر همکاران و دوستان سعی کردیم که سریالی بسازیم که تا حدودی به زندگی واقعی مردم و آنچه که در جامعه امروزی اتفاق می افتد، نزدیک باشد و از ساخت کار سفارشی پرهیز کنیم.
 حال که صحبت از شخصیت سرگرد به میان آمد، چطور شد که در انتخاب نقش کاوه کیهان به امیر آقایی رسیدید؟ از ابتدا این بازیگر مدنظرتان بود و یا بین گزینه هایی که داشتید، به امیر آقایی رسیدید؟
– من برای بازیگران این سریال به خصوص نقش های اصلی به دنبال انتخاب بازیگرانی بودم که هم توانایی بسیار خوبی داشته باشند و هم به آن صورت بازیگر تلویزیونی محسوب نشوند. یا اینکه اگر تلویزیونی هستند، کمتر در این مدت در سریال های تلویزیونی دیده شده باشند. یعنی مردم همزمان در سه شبکه این بازیگران را نبینند و کاراکتر منحصر به فردی باشد. بنابراین یکی از بهترین آدم هایی که می شد سراغش رفت، امیر آقایی بود که از قبل او را می شناختم.
 با امیر آقایی در سینما تجربه همکاری داشتید؟
– نه اما با هم آشنا بودیم. در عین حال به نظرم می آمد که با توجه به فیزیکی که دارد، می تواند پلیس تاثیرگذاری باشد. بنابراین با ایشان صحبت کردیم و فیلمنامه را خواند و به سریال اضافه شد.
 اتفاقا بازیگران دیگری هم مثل محسن بهرامی و سیروس گرجستانی هم جزو بازیگرانی هستند که در این مدت کمتر در تلویزیون دیده شده اند.
– بله برای همه بر همین اساس جلو رفتیم. من معتقدم که سیروس گرجستانی با همه سیروس گرجستانی هایی که تا به امروز دیده ایم، تفاوت هایی دارد که می تواند جزو نکات مثبت سریال باشد.
 گرچه باید این سریال را از نویسنده سریال پرسید. اما تا جایی که شما در جریان کار قرار دارید، چقدر داستانها بر اساس پرونده های واقعی بوده است؟
– فکر می کنم بیشتر داستان ها بر اساس پرونده های واقعی به تصویر کشیده شده است. یعنی کریم لک زاده پیش از نگارش فیلمنامه، مدت زیادی را با بچه های ناجی هنر صرف تحقیق کرده است و بر اساس پرونده های واقعی متن ها به نگارش درآمده است. البته در ساخت هم از مشاوره های این دوستان استفاده شده است و خوشبختانه یک تعاملی بین گروه سازنده و دوستان ناجی هنر برقرار شد که همین تعاول باعث شد که بتوانیم آنچه که باید پرونده ها را به تصویر بکشیم. به همین دلیل شائبه سفارشی بودن را کمرنگ می کند.
 چقدر این تعامل دو طرفه بود و شما از جانب ناجی هنر برای ساخت سریال و امکاناتی که لازم داشتید، حمایت شدید؟
– بله در حد استانداردهای سینمایی خودمان امکانات برای این کار وجود داشت. اما چیزی که هست سریال ما بیشتر کاراگاهی است و بیشتر از اینکه به حرکات فیزیکی عجیب نیاز باشد و یا صحنه های اکشن و ماجراهای این چنینی، به سکوت و تفکر احتیاج دارد. من هم عامدانه سریال را به این سمت بردم. به هر حال شما در این سریال صحنه های اکشن هم خواهید دید، اما خیلی کم و به اندازه. شاید اگر کارگردان دیگری بود، از صحنه های اکشن بیشتر استفاده می کرد.
 می توان گفت در این سریال هم نگاه سینمایی به کار داشتید و سعی کردید که از صحنه های اضافی پرهیز کنید و خلاصه گویی کنید؟
– منظورتان دقیقا چه سکانس هایی است؟
 من فکر می کنم در روایت داستانهای این مجموعه و پرونده هایی که پیش روی سرگرد وجود دارد، شما خیلی زود سر اصل مطلب می روید و به نتیجه می رسید و به مخاطبان اجازه نمی دهید که داستان را در ذهن خودشان تحلیل و گره گشایی کنند.
– فکر می کنم بهتر است که این سوال را از نویسنده بپرسید. اما با این حال من احساس نمی کنم که اتفاقی که شما گفتید افتاده باشد. ما به یک پرونده در دو یا سه قسمت می پردازیم و خیلی سریع گره گشایی نمی کنیم.
 البته در دو سه قسمتی که شما عنوان کردید، دو یا سه پرونده همزمان پی گیری می شود!
– خب اتفاقی است که واقعا در اداره آگاهی می افتد و همزمان روی چند پرونده کار می کنند. بنابراین من در این زمینه مشکلی نمی بینم. اما اگر در این زمینه پاسخ دقیق تری می خواهید باید با آقای لک زاده صحبت کنید. من به عنوان کارگردان مشکلی با این قضیه ندارم. چون حس نکردم که در داستان خیلی زود به نتیجه می رسیم.
 شاید به این برمی گردد که ما خیلی عادت کرده ایم به سریال هایی که خیلی زمان می برد تا گره ها یکی یکی باز شوند.
– نمی دانم. اصولا من به عنوان مخاطب هم که با کار برخورد می کنم، این قضیه را احساس نمی کنم. چون من بعد از تدوین هم هر شب کار را می بینم تا ایرادات کار را پیدا کنم.
 با توجه به جذابیتی که در ساخت مجموعه تلویزیونی برایتان وجود داشت، باز هم پیشنهاد کار تلویزیونی داشته باشید، می پذیرید و یا ترجیح تان سینماست؟
– کار در تلویزیون خیلی جذاب است. از این نظر که با مخاطبان بسیاری روبرو هستید که تعدادشان با تماشاگران سینما قابل مقایسه نیست. ولیکن من برای تجربه مجدد باید با متن خوبی روبرو شوم. البته ترجیحم این است که خودم فیلمنامه را بنویسم و متنی باشد که دوست داشته باشم برای تلویزیون بسازم. ضمن اینکه نیاز به تهیه کننده خوب و قوی دارد که بتواند پشت تولید بایستد. من در این سریال همه این موارد را تجربه کردم. بنابراین اگر تجربیات خوب مشابه داشته باشم، حتما سریال هم می سازم. بنابراین من از تهیه کننده و متن خوب همیشه استقبال می کنم. اما اگر دلم با قصه همراه نباشد، قطعا کار نمی کنم. چون خیلی انگیزه مالی برای ساخت سریال ندارم.
 و باز هم سریال پلیسی می سازید؟
– اگر کار پلیسی جذابی وجود داشته باشد و من هم دوست داشته باشم قطعا می سازم. اما در کل هر متن خوبی که احساس کنم به من قرابت دارد و دوست داشته باشم، می سازم. بنابراین پلیسی باشد و یا تاریخی و ملودرام خیلی تفاوت ندارد.
 و این روزها در کنار تدوین سریال «نوار زرد» مشغول فعالیت در چه زمینه ای هستید؟
– در تدارک ساخت یک فیلم سینمایی با فیلمنامه خودم هستم.

نظرات 1
  1. این که در هفته نیروی انتظامی مجموعه هایی پخش می شوند که اغلب سفارشی و کم مخاطب هستند حرفی نیست اما ما در طول سال مجموعه هایی داشتیم پر مخاطب و لااقل تا مدتی دست نیافتنی مانند مجموعه مزد ترس و خواب و بیدار و شلیک نهایی چرا باید هم اکنون تمام سازندگان مجموعه های پلیسی مصاحبه کرده و به شفارشی نبودن کارشان اصرار داشته باشند خود اثر مبین این است ومخاطب داوری می کند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *