نگاهی به فیلم «مفت آباد»؛چت آباد!

«مفت آباد» اولین تجربه فیلم بلند داستانی پژمان تیمورتاش است که پیش از این چند فیلم کوتاه ساخته و چند کتاب به قلمش به چاپ رسیده است .
مفت آباد در مواجهه اول نشان می دهد که فیلم مخاطب عام نیست چرا که داستان ندارد، قهرمان نمیسازد و تنها با فضاسازی و شخصیت پردازی هایی که می کند پیش می رود و در این مسیر تجربه گرایانه و پر ریسک موفق است.
مفت آباد با شخصیت های خاص و غلو شده اش هم سینمایی است و هم می تواند اجتماعی و فرهنگی باشد . مفت آیاد در طول هشتاد و چند دقیقه ای که تماشاگر را سرگرم می کند اگرچه سکته هایی در روایت دارد ولی به مدد فیلمنامه قوی، شخصیت پردازی قابل درک هرگز از ریتم نمی افتد و میتواند آن نوع سینمای خاصی که مورد نظر فیلمسازش است نشان تماشاگر دهد.
تیمورتاش در مفت آباد عمدا وارد داستان پردازی های کلاسیک نشده و بیشتر سعی کرده با متنی قوی که شامل شخصیت های سمپاتیک و دیالوگ های تاثیرگذار است ، وضعیت یک مجتمع ساختمانی کوچک و آدم هایش را ترسیم کند و به این بهانه در موقعیت های مختلف و با بهانه های متفاوت به این آدم ها نزدیک می شود و همین کنجکاوی که در مواجهه با این شخصیت های خاص رخ می دهد، خودش ایجاد تعلیق در فیلم میکند.
مفت آباد همانگونه که مطرح شد ساخته فیلمساز جوانی است که بیش از اجرایش به مدد قلم توانمدش داستان را جلو میبرد و این بگو مگوها و دیالوگ هایی که خیلی ظریف و دقیق بیان می شود در لحظات زیادی فیلم و تماشاگر را سرپا نگه می دارد و ادامه داستان را جذاب می کند وگرنه فیلم پایان مشخص و هدفداری ندارد و در طول فیلم به دنبال پیام دادن و یا بیانیه صادر کردن نیست و ادعایی هم از دانستن و پرداختن به طبقه خاص و مشکلات آن ندارد و همین اصالت داستانگویی و شخصیت پردازی است که مفت آباد را به سینما بودن نزدیک می کند و از ورود به حیطه های شعاری ، کلیشه شدن و پیام دار بودن نجات می دهد و آن را هنری و متفاوت می کند.
پیش از تیمور تاش ، رضا کاهانی با فیلم هایش بخصوص «بی خود و بی جهت» سعی کرده بود این سبک فیلمسازی که به کمدی های ابزورد شبیه است نزدیک شود . تیمورتاش هم در مفت آباد همانند همتای فیلمسازش فضای تلخ و پوچی را به نماش در آوردند که بسیار تلخ و گزنده اند و در کنار همین تلخی و پوچی داستان رحرکات و یا گفتارهایی را از شخصیت ها شاهدیم که این فضای تلخ را می شکند و طنز آمیز و کمدی می کند و این تمهید آگاهانه علاوه بر از کاستن از فضای تلخ و آزار دهنده فیلم ها ، پارادوکسی جذاب بین خنده و بغض برای شخصیت ها و تماشاگرانشان ایجاد میکند که در نوع خود تماشایی و جذاب است.
انتخاب بازیگران و اجرای آنها موضوع مهمی دیگری است که نمی توان درباره مفت آباد از آن گذشت . انتخاب برزو ارجمند برای نقش ایرج ، سجاد افشاریان برای نقش رسول فائزه علوی برای نقش معتاد،امین اسفندیار در نقش برادر ایرج انتخاب های هوشمندانه و بجایی بودند که بازی قدرتمند بازیگران نیز مکمل این انتخاب های درست بوده است تا شاهد اجرای گروه بازیگری متناسب و قدرتمندی باشیم که یکی از نقاط قوت فیلم است و توانسته در کنار متن قوی از برگ برنده های مفت آباد باشد .

(بازدید: 158)

اشتراک گذاری در:

نظرات 1
  1. این فیلم از نظر کارگردانی فیلم بسیار خوبی بود، بازی برزو ارجمند و محمدرضا جمشیدپی در این فیلم بی نظیر بود و در نهایت ممنون از آقای تیمور تاش بابت این فیلم خوبشون

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *