نگاه منتقد سرشناس اسپانیایی به یک فیلم کوتاه ایرانی

میگوئل آنخل باروسو (Miguel Ángel Barroso) تاریخ شناس فیلم های سینمایی است. او منتقد و هماهنگ کننده بسیاری از جشنواره های بین المللی فیلم و نویسنده کتاب های متعددی همچون «تاریخ صد فیلم برتر ایتالیایی» در سال ۲۰۰۸ و «برترین فیلم های قرن بیستم» در سال ۲۰۰۹ است. باروسو همچنین برگزار کننده ویدئوکنفرانسی با موضوع «آنا مانیانی فراموش نشدنی» در ادای احترام به به این بازیگر در صدمین سالگرد تولد او بود که در موسسه ایتالیایی و فرهنگی مادرید برگزار شد.
نقد این منتقد در خصوص فیلم کوتاه «حد» ساخته جواد دارایی که از سوی کارگردان فیلم در اختیار بانی فیلم قرار گرفت را می خوانید:

 

«حد» یا وحشت هر روزه
میگوئل آنخل باروسو – «حد» حسی معماگونه دارد؛ تقریب یا شباهت زیادی است به حدود وجود (زندگی) ما. حد به ما می گوید که آنچه مخفی است معما نیست، حتی اگر بتواند برای عبور ما ایجاد شود. اما دقیقا به خاطر اینکه این حس آشکارشدن چیزهای پنهان تبدیل به یک معما می شود، ما به عنوان تماشاگران، درسی احساسی می گیریم: اثر تحریک شدن بوسیله آنچه پست، بی ارزش و روزمره است. در این فیلم کوتاهِ ظریف (اثر جواد دارایی)، یک متافیزیک مشخص وجود دارد که ما را به چند سوال اساسی هدایت می کند: ما که هستیم؟ ما کجا هستیم؟ چرا ما ارتباط برقرار می کنیم؟ نقطه شروع و نقطه پایان کجاست؟ در رویکرد پیشینه و سابقه در این فیلم، بلوغ قابل توجهی وجود دارد؛ هیچ چیز در این فیلم مبتذل و پیش پا افتاده، قابل پیش بینی و قابل اجرا نیست. این فیلم بمنظور خوش گذرانی یا دست انداختن مخاطبان ساخته نشده، بلکه کاملا برعکس، راهی است محترمانه برای رسیدن به جزییات نفس، عدالت و خویشتن داری. وهمزمان، یک مطالعه عمیق اجتماعی است؛ نگاهی به عرف های مردم، زندگی روزمر و وحشت های آن.
اما با قدردانی از ترکیب هنری فیلم باید گفت همه اینها یک مفهوم دارد، مفهومی که از روش های صنعتی و تبلیغاتی امروزه فاصله می گیرد. جواد دارایی، هنرمندی است که هنرش را که سینماست تبدیل به وسیله می کند و فرمهای روایی را مورد بررسی قرار می دهد. فرمهایی که بطور اساسی عبارتند از زبان پلان ها با حس روشنی از مونتاژ، نور و استفاده از بازیگران.
حد فیلمی است که باید آن را بارها و بارها دید چراکه در هر بار دیدن آن ما با یک قرائت جدید تنها می مانیم که همیشه منسجم و منطقی است و برمبنای انسانیت… و تلاش می کند که ترس ها و اضطراب های ما را به عنوان لغزنده ترین و شکننده ترین حس هایمان مورد کاوش قرار دهد. هیجان هنری فقط با سادگی ابزاری که این فیلم با آن ساخته شده، به دست آمده است. و این هدیه بزرگی است برای فیلمساز جوان جواد دارایی.
و این حرف درستی است که هنرمندان واقعی همیشه شنیده نمی شوند، آنها همیشه اکثریت گسترده را راضی نمی کنند و همیشه هم همه را دوست ندارند، اما این دقیقا برای یک هنرمند راه خوبی است، این ارزش اوست، مولف بودنش، شجاعت و آزادی اوست که مستقل بودن کامل او را شکل می دهد. امیدورام این تنها راهی باشد که هنرمند بزرگی مانند جواد دارایی می رود. راهی در مقابل تندبادها!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *