یادداشتی بر نمایش «خدایگان»

نیازی نیست بلیت صدو پنجاه هزارتومانی بخرید!

مسعود میرطاهری
خیلی کم اتفاق می افتد برسم نمایشی را ببینم یا بینیم که زیاد هم خوب نیست ، اما گاهی به قول خودمان از دست بچه ها جیم میزنیم! سالهاست رحمت امینی عزیز را میشناسم. از زاویه یک دوست و دکتر امینی از منظر یک فرد آکادمیک با هم چند کار خوب داشته ایم. فکرکنم از سال هشتاد و چهار با هم آشنا هستیم، شاید هم کمی عقب تر. دیشب «خدایگان» وودی آلن را در سالن مولوی دیدم، بدون اینکه از زاویه، خب حالا چه تئاتری هست و فلان بهمان نگاه کنم نه، بلکه ببینیم یک نمایش ما را تا کجا با خود میبرد به دنیای متن ، بازیها و کارگردانی و اجرای نمایش ، ما لذت بردیم و کیف کردیم از شروع خوب و پایان عالی، ریتم خوب و سادگی اجرا، لباسهای قابل فهم و کاربردی، دنیای ذهنی عجیب غریب و بی نظیر وودی آلن و شیطنتها و خلاقیت کارگردان و البته با شناختی که من دارم حتما خلاقیت بازیگران در تمرینات به کارگردان در جهت اجرای جذاب نمایش کمک کرده؛ چون رحمت امینی این خصوصیت خوب را دارد تا آزاد بگذارد بازیگرش را و او تخیل خود را بست و پرورش دهد و از این مجال استفاده میبرد. بر خلاف کارگردانان دگم و بسته ای که مثل چوب خشک میمانند و اساسا قابل تغییر نیستند ، بازیهای عالی و دوست داشتنی دوستانم مرا برای لحظاتی ممتد آنچنان سرمست کرد که فقط لذت بردم ، وحید آقاپور ، سام کبودوند، سارا الهیاری ، نوید جهانزاده و بقیه همه عالی بودند. آنقدر صحنه های جالب در نمایش وجود دارد که تو توقعی غیر از آن نداری، چون قرار هست متنی سیال از وودی آلن ببینی با داستانکهای بی نظیر، حتما حتما حتما نمایش خدایگان را ببینید. نیازی نیست بلیت صد و پنجاه هزار تومنی بخرید، یه عالمه بازیگر حرفه ای آنجا هستند.تالار مولوی ساعت بیست.

اشتراک گذاری در:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *