عضو شورای سیاستگذاری هنر و تجربه در واکنش به گزارش بانی فیلم - بخش پایانی

هنر و تجربه خصوصی شده، اما سودی به جیب کسی نمی رود

بانی فیلم-گروه سینمای ایران – بهاره گل پرور: آخرین بخش از گفت و گو با جعفر صانعی مقدم، عضو شورای سیاستگذاری گروه هنر و تجربه را امروز از نظر می گذرانید:
او در نخستین بخش این مطلب که دیروز در بانی فیلم منتشر شد، از روال اکران فیلم ها در این گروه سینمایی براساس تصمیمات شورای سیاستگذاری صحبت کرد. او همچنین اتهام بی کیفیتی برخی فیلم های اکران شده در گروه هنر و تجربه را رد کرد.

شرایط نمایش فیلم ها در بخش هنر و تجربه چه پروسه ای را برای بهتر شدن باید طی کند؟
نمایش فیلم ها در بخش هنر و تجربه منوط به این است که سالن ها کمی افزایش پیدا کند. با راه اندازی این بخش محلی برای فیلم های سینمایی داریم که جنس شان هنری است و با آدرس به مردم می گوییم که این نوع فیلم ها را کجا ببینند. مسلماً در این سالها تعداد دفعات زیادی به سینما رفته اید و وقتی از سینما بیرون آمده اید، ممکن است راضی نبوده باشید. یکی از راههای رضایت از فیلم ها این است که قبلاً درباره فیلم بدانید که چه نوع فیلمی است. مثلاً بدانید که اگر دنبال فیلم کودک یا کمدی می گردید، کدام فیلم را ببینید و فیلم ها از یک استاندارد بالاتر باشند. طبیعتاً ما در بخش هنر و تجربه این آدرس را به مخاطب می دهیم که اگر فیلم تجربی یا هنری می خواهید در این سینماها فیلم ببینید. پس مخاطب در این سینماها می داند که با چه فیلمی مواجه است. البته در هر کاری خطاهایی هم وجود دارد، از مجموعه فیلم هایی که به ما داده می شود، تعدادی از فیلمها استاندارد لازم را ندارند، لذا ما مابقی را نشان می دهیم که از حداقل استانداردی برخوردار هستند. به میزانی ممکن است فیلم ها قوی تر و ضعیف تر باشند. هر چه فیلم قوی تر باشد مدت اکرانش طولانی تر است و هر چه ضعیف تر باشد زودتر از روی پرده برداشته می شود. در گروه هنر و تجربه برای اولین بار است که به این انسجام فیلم مستند نمایش داده می شود. پیش از این بلیت فروشی برای این کار به استمرار این دوره وجود نداشت. در بسیاری از جشنواره ها، فیلم هایی نمایش داده می شد که برخی مخاطبان آنها آرزو می کردند که ای کاش شرایطی فراهم می شد تا آن فیلم ها را جایی اکران می کردند. این امکان در هنر و تجربه به وجود آمده است. ممکن است ضعف هایی در محدودیت سالن ها و چرخشی بودن آنها وجود داشته باشد، چون همه سانس و سالن خوب می خواهند. هر چه این برنامه ما گسترش پیدا کند و پیش برود، می توان سانس های ثابت تری را به این گروه اختصاص داد. راه آن هم تقویت بیشتر این تعداد محدود سالنها است، نه محدودتر کردن آنها، چون اگربخواهیم فیلم مستند روی پرده به همراه بلیت فروشی آن داشته باشیم و به اقتصاد تهیه کننده مستند یا فیلم هنری کمک شود، باید این شرایط تقویت شود. فیلم های هنری و مستند سوبسید زیادی از دولت نمی گیرند.
 با توجه به اینکه اخیراً گروه هنر و تجربه از حالت دولتی به شکل موسسه ای خصوصی درآمده چه تغییراتی در سیاستگذاری های این گروه سینمایی بوجود آمده؟ آیا شرایط بهتر شده یا خیر؟
– خصوصی به معنای اینکه نحوه اداره اش نحوه آزادتری باشد حرف درستی است. اما خصوصی به معنای اینکه یک سهامدار داشته باشد و یا سودی به جیب کسی برود، در گروه هنر و تجربه چنین چیزی نیست. نحوه پرداخت های بسیار کم و زیر خط فقری آن هیچ تغییری نکرده است. در واقع شکل اداره آن تبدیل به یک موسسه شده تا بتواند همانند سایر موسسات به صورت مستقیم با وزارت ارشاد در ارتباط باشد. با این حال در نحوه اداره و موارد دیگر آن هیچ تغییری صورت نگرفته است.
 به نظر شما آیا گروه سینمایی هنر و تجربه با توجه به دریافت بودجه دولتی توانسته خواسته ها را برآورده کند؟
– بودجه پنج سال کار گروه هنر و تجربه به اندازه بودجه یک فیلم فاخر است. یک فیلم فاخر به اندازه ۵ سال عملکرد و اجاره دفتر و حقوق و.. هنر و تجربه است. به طور مثال فارابی برای هر فیلمنامه و سینمادار مقداری کمک می کند، حال اگر دولت آن کمک را میان هزار نفر تقسیم کند، کدام به نظر عاقلانه تر می آید؟ کدام به نظر نتیجه بخش تر است؟ وقتی راجع به بهره وری صحبت می کنیم، دو موضوع مختلف را با هم مقایسه می کنیم. زمانی مدرسه ای می سازیم و به هزار نفر امکان تحصیل می دهیم. وقتی نصف همان پول را به یک نفر می دهیم که با آن هزینه در دانشگاه تحصیل کند، کدام یک بهره وری بیشتری دارد؟آیا از آن کسی که ۵۰ ساله است و شغل دارد انتظار خودکفایی دارید یا کسی که ۷ سال دارد؟ کجای دنیا از یک کودک ۷ ساله انتظار دارند خودکفا باشد؟ اگر فیلمی ۱۰ میلیون تومان فروخته باشد ۵ میلیون تومان آن سوبسید دولت است، آیا این عدد بزرگی است؟ در کدامیک از پروژه های سینمایی، دولت ۵ میلیون تومان سوبسید داده است؟ بدترین فیلم سینمایی که در سینمای بدنه اکران می شود چقدر از کمک دولت استفاده می کند؟ این صحبت ها تنها به صورت علمی و روی کاغذ با عدد و رقم قابل اثبات است. اینکه می گوییم «اقتصاد خرد»، چه کسانی اقتصاد خرد را بوجود می آورند؟ به کسانی که با پول های کوچک کاری ارائه می دهند، یک فیلم مستند یا سینمایی می سازند و به این افراد از سوی دولت کمک می شود. آیا این کمک، کمک زیادی است؟ وقتی از بهره وری صحبت می کنیم، آن را از چه زاویه ای مطرح می کنیم؟ آیا از زاویه کمک دولت می گوییم؟ کمک دولت به گروه سینمایی هنر و تجربه در سال اول یک و نیم میلیارد با در نظر گرفتن پرداخت اجاره و حقوق و بولتن و… بوده است. با یک و نیم میلیارد تومان کمک دولت، سینمای حرفه ای چه کار می کند؟
همیشه عده ای موافق و عده ای مخالف هستند. ما می خواهیم سینمایی داشته باشیم که همه ذائقه ها را جواب بدهد. حال گروهی با یک بودجه و امکانات محدود، تعدادی فیلم را اکران کرده است. آیا اگر این فیلم ها اکران نمی شدند، مشکل سینمای ما حل می شد؟ یعنی دو سال پیش که سینمای هنر و تجربه وجود نداشت همه چیز روی روال پیش می رفت؟ یعنی ما هیچ فیلمی نداشتیم که بگوییم فیلم خوبی است، ولی آن فیلم شکست اقتصادی بخورد و فیلمسازش نتواند کار کند، چون مخاطبش فکر می کرد قرار است فیلمی سرگرم کننده ببیند؟ ما با تأسیس این گروه به مخاطبان خاص آن آدرس می دهیم که فیلم های هنری را کجا ببینند. آیا این درست است که بگوییم این آدرس دادن خوب نیست و مخاطب خودش باید بگردد؟
 آیا از میزان بودجه ای که برای هنر و تجربه در نظر گرفته می شود، بخشی هم به سالن سازی و بهره برداری از پتانسیل های نمایشی برای اکران فیلم های هنر و تجربه تعلق می گیرد؟
– ما سالن سازی نمی کنیم. سالن سازی برعهده سینما شهر است. سینما شهر برای همه گروههای سینمایی سالن سازی می کند و ربطی به هنر و تجربه ندارد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *