پیکر منوچهر لشگری در غیاب مسئولان و اهالی موسیقی تشییع شد

صبح امروز پیکر منوچهر لشگری هنرمند آهنگساز و نوازنده ویلن از مقابل خانه هنرمندان ایران تشییع و رهسپار خانه ابدی شد.

به گزارش فارس، صبح امروز مراسم تشییع پیکر منوچهر لشگری آهنگساز و نوازنده ویولن از مقابل خانه هنرمندان ایران برگزار شد. در ابتدای این مراسم فرامرز امینی گفت: متاسف هستیم که امروز برای بدرقه یک هنرمند دیگر از خانواده بزرگ لشگری گرد هم آمده‌ایم؛ خانواده‌ای که به واسطه حضور جواد، بزرگ، حسن و منوچهر لشگری خدمات بزرگی به موسیقی ایران انجام داده است.

این هنرمند ادامه داد: من چند باری منوچهر را در خانه جواد لشگری دیده بودم و به ایشان گفتم که چرا آثارتان را دوباره منتشر نمی‌کنید؟ اما ایشان با تواضع و فروتنی خاصی همواره از این کار خودداری کردند. روز گذشته وقتی به یکی از همین دوستان اهالی موسیقی و دست‌اندرکاران گفتم منوچهر لشگری فوت شده با تعجب پرسید مگر ایشان هم موزیسین بوده است؟ منوچهر لشگری آثار زیادی برای بسیاری از هنرمندان ساخته است.

در ادامه مراسم منوچهر سهیلی آهنگساز گفت: منوچهر لشگری یکی از الگوهای کاری من بودند و امروز واقعا قلبم به درد آمد وقتی آقای امینی گفتند یکی اهالی و دست‌اندرکاران موسیقی اصلا نمی‌دانسته ایشان آهنگساز هستند. این بدرقه در شان هنرمندی چون منوچهر لشگری نیست و من واقعا از این رفتار مسئولان و اهالی موسیقی بسیار متاسف هستم. منوچهر لشگری و بسیاری دیگر از موزیسین‌ها به دلایل تاریخی به سرنوشتی دچار شدند که دیگر نتوانستند فعالیت کنند و امروز ناراحت‌کننده است که برخی از همین دست‌اندرکاران موسیقی آنها را نمی‌شناسند.

وی با بیان این که امیدوارم دست از این تاریخ‌نگاری‌های سهل انگارانه برداشته شود و به سمت تاریخ‌نگاری جدی برویم تا هر چیزی و هر فردی جایگاه واقعی‌اش مشخص شود، گفت: من این سئوال را مطرح می‌کنم که وقتی هر کدام از شماها تنها می‌شوید و آهنگی را زمزمه می‌کنید آیا در میان زمزمه‌هایتان هیچ اثری از آهنگ‌های دوره تاریخی چند دهه اخیر دیده می‌شود؟ خودتان قضاوت کنید.

در ادامه این مراسم که مقابل خانه هنرمندان ایران در حال برگزاری بود، دختر مرحوم منوچهر لشگری نیز گفت: استاد منوچهر لشگری در ۱۳۱۴ در تهران و در خانواده‌ای اهل هنر و موسیقی متولد شد. او در ۱۰ سالگی نوازندگی نی‌لبک را نزد پدرش که نوازنده تار بود آموخت و در ۱۲ سالگی نیز نزد دایی خود به فراگیری فلوت مشغول شد. بعدها در سال ۱۳۳۳ به عنوان نوازنده فلوت به استخدام رادیو در آمد و همکاری‌های بسیاری را با هنرمندانی چون مرتضی محجوبی، فرهاد فخرالدینی و بسیاری دیگر انجام داد. او همچنین آثار بسیاری را برای خوانندگانی چون بنان و مسعودی و کوروس سرهنگ‌زاده و بسیاری دیگر ساخت. این در حالی بود که او ۱۴ جلد کتاب در زمینه موسیقی ردیف دستگاهی برای سازهای مختلف تالیف کرد که امروزه در آموزشگاه‌های موسیقی تدریس می‌شود.

فرامرز امینی نیز ضمن گلایه از حضور نیافتن اهالی موسیقی و دست‌اندرکاران موسیقی گفت: برای مراسم عروسی کارت دعوت ارسال می‌شود ولی برای بدرقه کسی را دعوت نمی‌کنند و جای تاسف دارد که یکی از هنرمندان بدون جایگزین‌مان را اینگونه بدرقه می‌کنیم. گمان نمی‌کنم دیگر از این گونه کارها خلق شود چراکه دیگر امثال بیژن ترقی، معینی کرمانشاهی، رهی معیری، یگانه، نواب صفا، تجویدی، خرم، یاحقی و این چنین بزرگانی را نداریم. امروزه دیگر شاهد کارهای ماندگار نیستیم و شرایط و جو روزگار هم ظاهرا اینگونه ایجاب کرده که دیگر شاهد آثار ماندگار نباشیم.

اشتراک گذاری در:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Solve : *
4 − 1 =