گفت‌وگو با قصیده گلمکانی؛فیلمسازی به سرعت

احمدرضا دانش: قصیده گلمکانی حدود دو سال است که وارد عرصه فیلمسازی شده و در همین مدت کم ۱۵ فیلم کوتاه و مستند ساخته. ساخت این تعداد فیلم کوتاه در این مدت در سینمای کوتاه ایران بی‌سابقه است. او که تجربه ساخت تیزر، ‌کلیپ و فیلم پشت صحنه را نیز در کارنامه کاریش دارد؛ ‌قصد دارد بزودی نخستین فیلم سینمایی‌اش را جلوی دوربین ببرد. اواخر اسفندماه ۹۶ بیست‌ودومین جشنواره جهانی فیلم «ریگارد» کانادا مررو آثار این فیلمساز جوان را برگزار کرد. این برنامه دلیلی شد که با او درباره کارهایش گپ بزنیم.
 حدود ۲ سال است که وارد عرصه فیلمسازی شدید، ولی در همین مدت کوتاه حدود ۱۵ فیلم کوتاه و مستند ساختید.
-اصولا آدم عملگرایی هستم. ترجیح می‌دهم همزمان با ساختن و تجربه کردن یاد بگیرم و مسیرم را مشخص کنم نه با خیال‌پردازی و بلندپروازی و توهم! البته بخشی از این سرعت بالا مربوط به خصوصیت شخصی‌ام هم هست که کلا همیشه همراهم بوده است.
 در کارنامه کاری‌تان ساخت چند فیلم پشت صحنه با فیلمسازانی مانند رضا میرکریمی، همایون اسعدیان و مازیار میری دارید. فیلم پشت صحنه ساختن چه مزایا و معایبی دارد؟
-اولین مزیت‌‌اش از نزدیک مشاهده کردن نحوه‌ کار فیلمسازهای باتجربه و یادگرفتن از آن‌هاست. خصوصا برای کسی مثل من که تحصیلاتش در سینما محدود به دوره‌ای فشرده در دانشگاه سوربن با کلاس‌هایی تئوریک بوده. موقع پشت‌صحنه ساختن، با واقعیت سینمای روز از نزدیک آشنا می‌شوید. دومین حسن آن ثبت نحوه‌ کار سینماگران روز در قالب یک مستند است. سوم ساخت مستندی که در آن باید هم سرعت عمل داشت هم روابط حرفه‌ای را رعایت کرد. در نهایت چگونگی برخورد با سفارش‌دهنده، چون در اصل فیلم پشت‌صحنه برای فرد دیگری ساخته می‌شود. هر چقدر هم که دست آدم باز گذاشته شود، باز هم باید به خواسته‌های فیلمساز و تهیه‌کننده فیلم بلند اصلی احترام گذاشت و مستند خود را در راستای آن ساخت.
 بیست‌ودومین جشنواره جهانی فیلم «ریگارد» کانادا که از جشنواره‌های معتبر آمریکای شمالی است و واجد شرایط اسکار، به تازگی برنامه مرور آثار شما را برگزار کرد. این برنامه چطور شکل گرفت؟
-سال گذشته دو فیلم‌ «برزخ» و «آگهی فروش» که هر دو در یک سال ساخته شده بودند را برای این جشنواره ارسال کردم. دبیر جشنواره برایم ایمیل زد که از نوع نگاهت خوشم آمده و لیست فیلم‌های دیگرم را هم که در اینترنت پیدا کرده بود برایم ارسال کرد. پرسید امکان نمایش کدام یک وجود دارد. من هم لینک برخی از فیلم‌هایی که به نظرم مناسب‌تر بود برای‌شان ارسال کردم. و آنها تصمیم گرفتند سه فیلم کوتاهم «برزخ»، «آگهی فروش» و «بوق ممتد» را در بخش ویژه‌ای به نمایش بگذارند. در ضمن از من خواستند که یکی از فیلم‌های کوتاهی که در این سال‌های اخیر دیده‌ام و دوستش دارم را در برنامه بگنجانند که من هم فیلم کوتاه «حیوان» ساخته برادران ارک را معرفی کردم. نمایش با جلسه‌ نقد و بررسی با حضور «منون دومه» منتقد و روزنامه‌نگار کانادایی که مسؤل بخش‌های سینمایی در روزنامه‌ها و مجله‌هایی از جمله «ووآر/ Voir دیدن»، «مدیا فیلم» و «پرس» است، همراه بود که خیلی خوب سینمای ایران -البته بیشتر فیلم‌های بلند را- می‌شناخت و نقد و بررسی می‌کرد.
 مخاطبان کانادایی با فیلم‌هایتان ارتباط برقرار کردند؟ تجربه حضور در جشنواره چطور بود؟
-جشنواره مهمان‌های معتبری از کشورهای مختلف همراه با برنامه‌های جانبی خوب و جذابی داشت. از فیلم «بوق ممتد» استقبالی ویژه‌ و خیلی همذات‌پنداری کردند. یادم هست وقتی تصمیم ساخت این فیلم را گرفتم، خیلی‌ها به من گفتند ارزش ساختن را ندارد که البته گوش ندادم و کار خودم را کردم. موضوع فیلم بسیار ایرانی است و در مورد زنی است که می‌خواهد ماشینش را پارک کند، ولی به‌خاطر فرمان دادن‌های غلط مرد‌ها و مزاحمت‌هایی که برایش ایجاد می‌کنند،یک پارک کردن ساده به کش‌مکش‌های بی‌دلیل و کمدی‌وار تبدیل می‌شود اتفاقی که در روزمرگی هر زن ایرانی ممکن است پیش بیاید. در جشنواره ریگارد، نه تنها زن‌ها خیلی با آن همذات‌پنداری کردند که فیلم را حتی در نمایش نوجوانان هم نشان دادند و بچه‌ها خیلی عکس‌العمل خوبی نشان ‌دادند. واکنش‌ها نسبت به فیلم «حیوان» هم بسیار عالی بود.
 همچنان قصد دارید فیلمسازی فیلم کوتاه را ادامه بدهید؟
-فیلم کوتاه تقریبا دغدغه‌ روزانه‌ام شده است. اگر نیازی به تامین بودجه‌ آن نبود، واقعا هر ماهه یک فیلم کوتاه می‌ساختم، ولی متاسفانه و یا خوشبختانه پس از ساخت هر فیلم باید کمی با آن زندگی کرد و جشنواره رفت و سفر کرد و همه‌ی این‌ها وقت آدم را می‌گیرد. ولی حتی پس از فیلم بلند ساختن حتما آن را گهگاهی ادامه خواهم داد. چون دست آدم برای خلاقیت بازتر است.
 در سال‌های اخیر سینمای کوتاه ایران حضور موفقی در عرصه جهانی داشته. حتی ٢ سال متوالی ما در دو بخش اصلی و سینه فوندانسیون کن نماینده داریم. نظرتان درباره حضور موفق فیلم‌های کوتاه ایرانی در عرصه جهانی و به خصوص جشنواره کن که این روزها در حال برگزاری است چیست؟
-سال گذشته من هم حضور داشتم. اما افرادی که اوایل دهه‌ی شصت برای شناساندن سینمای ایران در سطح جهانی تلاش کردند داستان‌های جالبی تعریف می‌کنند. این‌که وقتی حرف از سینمای ایران و فیلم‌های ایرانی می‌زدند، چقدر همه تعجب می‌کردند و عکس‌العمل‌شان این بوده که «مگر ایران هم سینما دارد!» و این‌که چگونه خود را باید به هر دری می‌زدند تا راهی برای مطرح کردن آن پیدا می‌کردند. امروزه ولی سینمای ایران با این‌که هنوز با برخی از استانداردهای جهانی فاصله دارد، سینمای شناخته شده‌ای دارد، در برخی دانشگاه‌های مهم جهان تدریس می‌شود و حول آن سمینار گذاشته می‌شود و کم‌تر جشنواره‌ مطرح دنیاست که هر ساله فیلمی از ایرانیا از فیلمسازی ایرانی نداشته باشد. این امر، قطعا راه را برای فیلمسازهای نسل جوان و نسل‌های آینده باز می‌کند و هم‌چنین رقابت را می‌تواند بالا ببرد که کمک به بالا رفتن کیفیت فیلم‌ها می‌کند. حضور فیلم های کوتاه ایرانی در جشنواره کن، خصوصا در سال‌های اخیر هم دور از این کلیت نیست.
 برنامه‌ای برای ساخت نخستین فیلم سینمایی‌تان دارید؟
-بله. فیلمنامه‌اش آماده است و با تهیه‌کننده‌ای فرانسوی صحبت کرده‌ام، ولی ترجیح می‌دهم با تهیه‌کننده ایرانی این اتفاق بیفتد و دنبال آن هستم. امیدوارم که همه چیز خوب پیش برود تا هر چه زودتر فیلمبرداری آن را شروع کنیم.

اشتراک گذاری در:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Solve : *
21 − 20 =