یادداشت

ارزش «بی ارزشی ها»

پرویز نوری
به توصیه و اصرار یکی از دوستان فرهیخته (از این کلمه هم خوشم نمی آید!) به ناچار رفتم سراغ «یوتیوب » که جدیدترین کمدی فارسی را زیارت کنم. دوست بنده شدیداً عصبانی و خشماگین بود که چه طور می شود در این زمان یک همچه فیلمی ساخت و بعد یک همچه تماشاچی هم داشت؟
در طول این سال ها کمدی های ما واقعاً توانسته اند به درستی و با صداقت کمدی های سخیف و سطحی سینمای گذشته را احیاء کنند. اصلاً در صحبت با یکی از سازندگان همین نوع کمدی ها، با جرأت و جسارت اعتراف کرد فیلم های فارسی قدیمی را می گذارد جلویش و «آپ تو دیت» می کند، یعنی به روز درشان می آورد! می گفتیم آن موقع ها وفور تماشاچی ساده پسند و سطحی بین وجود داشت که فقط «کمدی های هضم شده » می خواست! اما حالا که ماشااله سینمای ما بین المللی شده و در فستیوالی نیست که فیلم کوتاه یا بلندی جایزه بگیرد، چه گونه است که همان وفور تماشاچی ساده پسند و سطحی بین وجود دارد؟
وقتی این آخرین کمدی بد و جلف و مبتذل را دیدم- با آن فروش هایی که در جدول «بانی فیلم» شاهد آنیم- غصه ام گرفت. هنوز هم ما از آن چهارچوب ابتذال گذشته نتوانسته ایم رهایی پیدا کنیم. هنوز هم تماشاچی های ما به دنبال مهمل هایی اند که تنها دو ساعت وقت آن ها را پُر کند بی آن که ذره ای به ذوق و سلیقه و فکرشان بیافزاید. کمدی سازهای امروز ما تنها چشم به گیشه دوخته اند و دیدیم که هدف و نیت شان درست بوده زیرا همه دست پخت هایشان با شور و شعف تماشاچی ها مواجه شده است. یک جایی خواندم که موقعیت سینمای یک مملکتی را تماشاچی ها و سینماروهایش تعیین می کند. واقعیت همین است. تماشاچی هایی که اکنون برای تماشای این کمدی های پیش پا افتاده و نازل سر و دست می شکنند، لابد لایق همین سینما هستند.
یادم افتاد که در روزگاری داریم زندگی می کنیم که «بی ارزشی » هم خودش «ارزش » حساب می شود. پس، چه باک!

اشتراک گذاری در:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *