گفت‌و‌گو با میلاد محمدی آهنگساز و نوازنده تار

الگوها در طول سالیان تغییر می کنند

بانی‌فیلم:

موسیقی اصیل ایرانی و رمز بقایش در طول تاریخ، بیشتر از آنکه به خاطر ویژگی‌های خاص‌اش باشد، مرهون کوشش و پایداری‌های هنرمندانی‌ست که بی هیچ چشمداشتی، این هنر ارزنده کشورمان را سینه به سینه و نسل به نسل، حفظ و منتقل کرده و از آن در برایر ناملایمات، مراقبت نموده‌اند.
پایداری موسیقی ایرانی که هویت‌بخش فرهنگ شنیداری و اصیل ایران و ایرانیان است، دلیل مدقن و اصلی گرایش بسیاری از جوانان و هنرمندان نسل امروز به سوی این هنر ناب و اصیل کشورمان است.
یکی از هنرمندانی که با شور و شوق به این عرصه قدم گذاشته و همچنان مشتاقانه در حوزه موسیقی اصیل ایرانی فعالیت می‌کند، میلاد محمدی آهنگساز و نوازنده تار است.
محمدی متولد سال ۱۳۶۷ است و فارغ التحصیل هنرستان موسیقی تهران و دانش‌آموخته دانشگاه هنر.
او نوازندگی تار را زیر نظر استادانی چون بهروز همتی، شهریار فریوسفی و محسن نفر آموخت.
میلاد محمدی هم‌اینک در اجرای کنسرت‌های مختلف با خوانندگان موسیقی اصیل ایرانی، سرگرم نوازندگی و آهنگسازی‌ست.
با این هنرمند جوان و با استعداد کشورمان گفت‌و‌گویی انجام دادیم که می‌خوانید:

***
* شما رشته موسیقی را در دانشگاه خوانده‌اید، تفاوت‌های موسیقی سنتی و موسیقی کلاسیک را در چه می‌دانید؟

-به نظر من تفاوت های بین این دو موسیقی تفاوت بین جغرافیای این دو موسیقی است،
جغرافیای ایران هم مانند هر جای دیگر دنیا، ویژگی ها و مختصات خود را دارد. همان گونه که آب و هوا و زبان و رسم و آیین های هر کشوری منفاوت هستند. بالطبع موسیقی هم از این قاعده مستثنی نیست، تاریخ این کشور و اتفاقاتی که بر آن گذشته همه در نوع شکل گیری نوع جهان بینی موسیقی ایران نقش داشته اند،
اما اگر بخواهیم به تفاوت عمده ای که میان این دو نوع موسیقی وجود دارد اشاره کنیم، این است که اساس موسیقی ایرانی و موسیقی مشرق زمین، بر بداهه نوازی و خلق در لحظه هاست، که این خود حدیث مفصلی ست که چگونه یک نوازنده به جایگاهی می رسد که می تواند در لحظه خلق کند و در واقع، حال همان لحظه اش را با زبان ساز بیان کند در حالی که در موسیقی کلاسیک این امر با توجه به ساختار موسیقی غربی، به سختی امکان پذیر است،
اما اگر ژانرهای دیگر در موسیقی رو مد نظر قرار بدهیم می شود موسیقی های دیگر را نیز با موسیقی کشورمان مقایسه کرد، مثل موسیقی جز و…

*در حال حاضر شاهد نوعی تلفیق موسیقی سنتی با موسیقی‌ پاپ هستیم که از دیدگاه برخی از کارشناسان این تلفیق، هویت موسیقی سنتی و اصیل ایران زیر سئوال می‌برد، دیدگاه شما در باره این موضوع چیست؟
-به نظر من موسیقی، موسیقی‌ست؛ نباید برچسب این موسیقی یا اون موسیقی رو به آنها زد، شما وقتی قراره با یک فرهنگ دیگر درآمیخته شوی و گفت‌وگو کنی دیگه بحث یک فرهنگ نیست بلکه یک گفت‌وگویی‌ست که قرار است به یک هدف و مقصد برسد، عمده مشکلی که ما در ایران داشتیم و البته داریم اینه که یک عده هستند که اعتقاد دارند موسیقی ایرانی باید در همان حصار خودش محصور باشد. من فکر می کنم این نگاه از اساس اشتباه ست، تا بخواهیم ازین فرهنگ محدودگرا خارج شویم کمی طول میکشد تا هنرمندا بتوانند با دست باز کارهای تلفیقی خود را انجام دهند.
به نظرم کارهای خیلی خوبی انجام شده که حالا کیفیتش پایین و بالا هم بوده اما همین که این جسارت در نسل ما به وجود آمده که اینکار را انجام بدهند قطعا در آینده کیفیت ها کارها رو به بهتر شدن خواهد رفت.

*برخی معتقدند، موسیقی اصیل نتوانسته جایگاه جهانی در میان موسیقی‌های سایر کشورها به دست آورد دلیل این ادعا را هم برگزار نشدن کنسرت‌های موسیقی اصیل ایرانی در سطح بین‌الملل است؛ با این نظریه موافقید؟
-خیر؛ شما نمی توانید شخصیت یک فرهنگ و همینطور ابزارهاشان را تغییر دهید. شخصیت ساز «تار» این است که تک صدایی باشد و با همین شخصیت باید خود را معرفی کند همانطور که ساز «باغلاما» خودش را معرفی کرده یا «سیتار» اینکار را ‌کرده.
ابزار مهم نیست مهم افکار و عقاید هستند که می تواتد جهانی باشد یا نه؟

* شما نوازندگی تار را از چه زمانی آغاز کردید؟
من از دوازده سالگی و با رفتن به هنرستان موسیقی تار زدن رو شروع کردم

* تارنوازان بسیاری در عرصه موسیقی ایران ظهور کرده‌اند؛ از علی‌اکبرخان شهنازی تا جلیل شهناز و محمدرضا لطفی… آیا تفاوت‌های میان نواختن تار توسط این استادان وجود داشت و اینکه به نظر شما کدام یک توانستند چیزی بر دانش نواختن تار بیفزایند؟

-همه این اساتیدی که اسم بردید هنرمندانی بودند که نه فقط به تار بلکه به پیشرفت موسیقی اصیل ایران کمک کردند.
هرکدام از این استادان، ستاره ای بودند در آسمان هنر این مملکت و حضوزشان تاثیر گذار بود،
هنوز هم بچه ای که بخواد تار بزند یا دوست داره‌ مثل زنده یاد لطفی باشد یا استادانی مانند شهناز یا علیزاده.
این عمق تاثیرگذاری این اساتید است که هرکدام در پیشرفت تکنیکال این ساز سهمی بزرگ داشتند.

*شما به جز نواختن تار، آیا آهنگسازی هم می‌کنید
-بله من هم در کنار کنسرت هایی که در این سالها در کنار بزرگان موسیقی داشته ام سه آلبوم دارم که در دو تا از آنها اهنگساز و نوازنده بوده ام.
همچنان در حال بسط دادن تجربیات اهنگسازی ام هستم. قصدم این است که در آینده نزدیک بیشتر کارهای اهنگسازی ام را منتشر کنم.

*با چه گروه‌هایی اجرا داشته‌اید و آیا کنسرت تک‌نوازی هم داشته‌اید؟
-بله من در این سالها در کنار علیرضا قربانی بوده ام و در بیش از پنجاه فستیوال در خارج از کشور و همینطور داخل کشور حضور داشتم.
در کنار همایون شجریان هم در تورهای ایران و خارج از ایران بوده ام. همینطور در کنار سالار عقیلی.
در بسیاری از فستیوال ها هم به عنوان سولیست حضور داشته ام.

*بحث آموزش در موسیقی، اصلی بنیادین و راهگشاست، به عنوان یک هنرمند عرصه موسیقی، نقاط قوت و ضعف آموزش موسیقی را چه در سطح آموزشگاه‌ها چه به شکل آکادمیک در دانشگاه‌ها چیست؟ آموزش در موسیقی ایران مثل همه چیز واقعا دچار سردرگمی مفرط هست

-هنر و فرهنگ شناسنامه بک ملت هستن و با بسط و گسترش آن در جامعه است که موجب رشد یک ملت می شود.

متاسفانه در کشور ما، متولی فرهنگ و هنر شخص و یا اشخاص نیستند بلکه یه مجموعه بزرگتر تحت حمایت دولت این مسیولیت را برعهده دارند. در مبحث آموزش باید بخش خصوصی حضور فعال تری داشته باشد تا موسیقی را به صورت علمی و از پایه برای هنرآموزان پیاده کنند و راه های رشدشون رو فراهم نمایند.
فکر میکنم تا زمانی که محیط علمی وجود نداشته باشد اتفاق خاصی در مبحث آموزشی موسیقی نمی افتد. متاسفانه چنین محیطی در کشورمان وجود ندارد.
در حال حاضر متاسفانه بخش زیادی از آموزشگاه های موسیقی، کمیت را گسترش میدهند و نه کیفیت را.

*بهترین خاطره‌ای که دارید کدام است؟
-خاطره ها که زیادند اما خاطره خوبم شرکت در فستیوال موسیقی جوان بود خیلی سال پیش. این افتخار را ‌داشتم مقابل سه استاد مسلم موسیقی حسین علیزاده هوشنگ ظریف و داریوش طلایی، ساز بزنم و مقام اول را کسب کنم.

* شما در موسیقی الگویی دارید؟
– مسلما؛ اما این الگوها در طول سالیان تغییر می کنند. هرکدام در مقطعی تاثیرشان را گذاشته اند. برای من این الگوها، راوی شانکار، جان مکلافلین، استاد شجریان و حسین علیزاده بوده اند.

* برنامه‌های آینده‌تان چیست؟
-متاسفانه به خاطر فراگیری ویروس کرونا خیلی از برنامه دست خوش تغییر شد یا بهم ریخت. در واقع بهتر است بگویم عقب افتاد.
علاوه برکارهای تکنوازی و اهنگسازیم که منتشر خواهند شد دوست دارم تجربیاتم را در حوزه موسیقی الکترونیک گسترش بدم. چند موسیقی برای انیمیشن دارم که باید انجامشان دهم و طبیعتا اگر اوضاع به شکل عادی خود برگردد، به حضورم در کنسرت ها در کنار علیرضا قربانی و همین طور تکنوازی هایم ادامه خواهم داد.

اشتراک گذاری در:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *