این همه جشنواره چه مصرفی دارد؟

پرویز نوری
امسال هیچ فیلم ایرانی در جشنواره برلین حضور ندارد، همین طور انتخاب فیلمی در بین پنج نامزد «بهترین فیلم خارجی» در اسکار ۲۰۱۹٫٫٫ این قضایا ما را بر آن داشت که بپرسیم پس غرض از برگزاری این همه جشنواره رنگ و وارنگ در مملکت خودمان برای چیست؟ به خاطر تشویق فیلم سازها در ساخت فیلم برای جشنواره های جهانی؟ به خاطر سرگرم کردن مردم؟ یا به خاطر ابراز خودنمایی، این که ما بیش از همه جای دنیا جشنواره داریم و پیشرفته ایم؟ به درستی معلوم نیست اما مسئله مهم در اجرای این جشنواره بازی های مفرط می تواندن تنها پرسش آخر باشد که مطرح شد.
روزگاری در دنیا اگر فیلمی در جشنواره ای جایزه می گرفت یا تحسین می شد، رویداد مهمی تلقی می گشت و همه مجامع و مراجع سینمایی را به شگفتی وا می داشت ولی این روزها دیگر جایزه نخل طلا و شیر زرین و خرس نقره هم اهمیت چندانی ندارد. آن قدر جشنواره کوچک و بزرگ در سراسر دنیا ریخته- حتی در ده کوره ها- و جوایز ریز و درشت نثار فیلم های کوتاه و بلند می کنند که دیگر جای شگفتی هم باقی نگذاشته است!
اما چه شد آن همه فیلم های ایرانی که در جشنواره های جهانی می درخشید؟ آن همه شور و اشتیاق نسبت به حضور فیلمی از ایران؟ انگار تب سینمای ایران در محافل جهانی فروکش کرده است. حالا ما یادمان افتاده فیلم کوتاه به جشنواره های بی نام و نشان بفرستیم. بعد هم برگزاری این همه جشنواره های داخلی- با عناوین من درآری- آن هم با صرف هزینه های بسیار در این زمان که مردم نیاز به کمک دارند، چه نفعی دارد؟ آیا نباید جلوی انبوه این جشنواره های بی مصرف گرفته شود؟ واقعاً چه کسی مسئول است؟

اشتراک گذاری در:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *