بهرنگ دزفولی زاده: داوران جشنواره و جشن خانه سینما به عکس‌های فتوشاپی جایزه می‌دهند

 

کمی از اوضاع عکاسی در سینمای ایران توضیح دهید. چرا جایگاه عکاسی در سینما تنزل پیدا کرده؟
ـ  مثل خود سینما عکاسی سینما هم اصلاً حالش خوب نیست، مقصر کسانی هستند که به گونه‌ای سیاستگذاری کردند که هنگام دریافت پروانه ساخت فقط نام مدیرتولید، تهیه‌کننده و فیلمبردار در دریافت پروانه ساخت مهم است و عوامل دیگر چون گریم، طراحی صحنه و لباس، عکاسی هیچ قانونی برای حضورشان در فیلم سینمایی در هنگام دریافت پروانه ساخت نیست. همین اتفاق باعث می‌شود از همان ابتدا صنوف‌های دیگر که در روند تولید یک فیلم تأثیرگذار هستند حضورشان در تولید فیلم نادیده گرفته می‌شود و به عهده کارگردان، تهیه‌کننده و سرمایه‌گذار واگذار شود. امسال در نود و پنج فیلم متقاضی حضور در جشنواره ۸۰ درصد فیلم‌ها فاقد نام عکاسی حرفه‌ای و عوامل حرفه‌ای دیگر بود. 
انتخاب عکاس برای یک فیلم به عهده کیست؟ عکاس برای یک فیلم چه موقعی انتخاب می‌شود؟
ـ انتخاب عکاس از دید من باید به عهده تهیه‌کننده باشد و کارگردان هم می‌تواند راجع به این مسئله صاحب نظر باشد. به دلیل اینکه متریال فیلم برای بخش تبلیغات بعد از پایان فیلمبرداری شامل آنونس، پوستر، عکس‌های گیشه و بیلبورد شناسنامه فیلم را تشکیل می‌دهد و همچنین عکس‌های مطبوعات باید شرایطی داشته باشد که بیننده را ترغیب به دیدن فیلم مربوطه کند و عکاس موظف است براساس نگاه به اصطلاح کلیشه‌ای متریال لازم را برای مواد تبلیغاتی تأمین کند و بعد نگاه شخصی و خلاقانه را در فریم‌هایش اعمال کند. خوشبختانه، عکاسانی که جزو انجمن عکاسان سینمای ایران که شامل پیشکسوتان و نسل جدید هستند بر اساس جلسه‌ها و ارتباطات مختلف که با هم دارند این نگاه را توانستند تأمین کنند و پس از پایان فیلمبرداری وقتی عکاسی از صنوف سینمای ایران برای فیلمی،  انتخاب شده مشکلی را در مواد تبلیغاتی برای تهیه‌کننده ایجاد نکرده و جمله‌ای کلیشه‌ای که این فیلم عکس خوبی برای ارائه ندارد را از تهیه‌کننده و پخش‌کننده نمی‌شنویم.
یک عکس چه تاثیری در فیلم دارد؟ عکس‌های گرفته شده چگونه مورد استفاده قرار می‌گیرد؟
ـ تنها فرصتی که برای دیده شدن یک عکاس وجود دارد جشنواره فیلم فجر و جشن خانه سینما بوده که طی یک مدت ۱۰ روزه عکس‌‌ها به نمایش درمی‌آید و غیر از آن امکانی وجود ندارد برای دیدن عکس‌ها و نقد و بررسی آثار ما و اینکه هیچ بخشی در جشنواره‌های عکس طراحی نشده که نگاه مردم عادی که از نمایشگاه دیدن می‌کنند و راجع به عکس‌ها نظر می‌دهند اعمال شود. تقریباً همیشه شاهد نظر هیأت داوران هستیم. متأسفانه پردیس‌های سینمایی حال و هوای سینما را دگرگون کردند و برای تبلیغ یک فیلم تنها چند بیلبورد استند و پوستر یک فیلم استفاده می‌کنند که بیشتر جنبه طراحی گرافیکی دارد و اصل خود عکس جا و فضایی برای مانور آن وجود ندارد. در سینماهای مرکز شهر اگر نگاهی بیاندازید مقابل گیشه عکس‌های عکاسان فرصت دیده شدن دارد، اما در پردیس‌ها این فرصت نیست.
مطالعه‌ای در زمینه عکس‌های فیلم‌‌های جهان هم دارید؟
ـ من براساس تحقیقات روی عکس‌های فیلم‌های غربی که خارج از ایران تولید شده وقتی عکس‌های فیلم‌ها را نگاه کردم و تحقیق کردم راجع به آن و دیدن گیشه‌های سینما در خارج از کشورهای آسیایی دریافتم آنها برای حفظ اصالت فریم یک عکس یا فیلم زمانی که برای بخش مسابقه ارائه می‌دهند هیچ‌گونه دستکاری یا فتوشاپ تحقیربخشی از فضای عکس، اضافه کردن یا کم کردن چیزی از عکس و یا پاسپورته کردن عکس انجام نمی‌دهند و رقابت بین آنها کاملاً سالم است اما در دو سه دوره اخیر جشنواره فیلم فجر و جشن خانه سینما هیأت داوران به عکس‌هایی جایزه دادند که کاملاً فتوشاپ و دست‌کاری شده بود. اما کسانی که عکس‌هایشان هیچ گونه دستکاری و فتوشاپ صورت نگرفته از دید داوران پنهان مانده این مسئله برای کسانی که می‌خواهند وارد عکاسی سینما شوند و با دیدن عکس‌هایی که مورد تشویق و حمایت داوران قرا گرفته الگوبرداری می‌شود و آنها در عکس‌هایشان همان کار فتوشاپ را انجام می‌دهند تا بتواند عکس‌هایشان دیده شود و جایزه بگیرند به نظر من کار با دوربین دیجیتال و کارهای فتوشاپ باعث می‌شود اصالت واقعی عکس از بین برود و فریم عکس کاملاً فریم تصنعی و غیرقابل باور باشد.
ترکیب داوری عکس به نظر شما به چه شکلی باید باشد؟
ـ به نظر من یک کارگردان صاحب سبک و خوش فکر به همراه تهیه‌کننده پخش‌کننده فیلم، طراح پوستر فیلمبرداری که پیش از این عکاسی فیلم را تجربه کرده ما فردی که عکاس سینما است و کارشناس فتوشاپ در بخش داوری عکس می‌تواند حضور داشته باشد. 
هدفتان را از عکاسی در پروژه‌ها توضیح می‌دهید؟
ـ من سعی کردم در دو سه سال اخیر با کارگردانانی همکاری کنم که در فیلم‌هایشان فضای خوبی برای عکاسی وجود داشته باشد و فضای بسته و محدود کمتر در فیلم‌هایشان باشد و کارگردانانی که بتوانم در کنارشان تجربه کسب کنم و فضایی برایم ایجاد شود که در آینده قصد کارگردانی در سینما را دارم از این تجربیات در ساخت فیلم‌هایم بهره ببرم. 
در پایان تشکر دارم از  روزنامه «بانی فیلم» که همیشه فرهنگ استفاده از عکس را که اسم عکاس در کنار عکس ذکر می‌شود پررنگ کرده و همیشه دغدغه نسبت به عکاس و عکس یک فیلم داشته و دارد. 

اشتراک گذاری در:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *