تولد شانزده سالگی بانی فیلم در سکوت و نگرانی

بانی فیلم، گروه سینمای ایران، هادی اعتمادی مجد: سالروز تولد همیشه دو جنبه شادی و اندوه دارد؛ خرسندی از یکسال بزرگتر و بالغ تر شدن و غصه و افسوس از گذر یک سال عمر.

برای بانی فیلم اما جشن تولد امسالش در کنار این دو نکته، یک وجه آزاردهنده هم دارد و آن نگرانی از آینده نشریات و روزنامه های مستقلی است که از مدتها پیش در آتش بی توجهی و بی تفاوتی نسبت به فرهنگ و هنر و مصادیق آنها، یک تنه در تنگنای اقتصادی با تورمی کمرشکن در مواجهه و مقابله مداوم هستند.

تاخیرهایی که به دلیل گرانی افسارگسیخته کاغذ و ملزومات چاپ شکل موقت در انتشار روزنامه بانی فیلم به وجود آمده، زنگ خطری برای همه رسانه های کاغذی مستقل است که بار سنگین مشکلات مالی، انگیزه و توانشان را از تمرکز بر موضوعات فرهنگ و هنر و اصولاً کار ژورنالیستی منحرف کرده و به طور جدی به چالش کشیده. در واقع امروز نگرانی از گرانی کاغذ و دیگر ملزومات انتشار روزنامه، از سطح مدیران جراید به خبرنگاران و روزنامه نگاران تسری یافته تا به جای دغدغه های هنری و فرهنگی، هر روز در فکر استمرار حیات رسانه متبوع و حفظ شغل خود باشند.

کاهش تعداد صفحات، افزایش نسبی قیمت، تعدیل نیرو و چندین و چند راهکار دیگر هیچکدام تا امروز نتوانسته اند بستری برای ادامه فعالیت نسخه کاغذی بانی فیلم در بازار آشفته و از نفس افتاده مطبوعات فراهم سازند.

رجوع ناگزیر به فضای اینترنت و اپلیکیشن های موبایلی به عنوان راهکاری ارزان و در دسترس تر برای بقا در حوزه روزنامه نگاری و تداوم انجام رسالت، اگرچه بانی فیلم را هنوز در عرصه خبر و اطلاع رسانی شفاف، اثرگذار و بدون تعارف حفظ کرده، اما بی تردید علاقه مندان به این حوزه می دانند که حذف یک روزنامه، چه پیامدهای منفی ای در گستره فرهنگ و ژورنالیسم دارد.

بانی فیلم در عصری پا به میدان رقابت گذاشت که کمتر کسی به حضور و ماندن آن چشم امید داشت و طی حدود دو دهه با رقبایی رقابت کرد که هر یک با ارتزاق از فلان بودجه هنگفت و بهمان پشتیبانی سرشار برخی از نهادها و سازمانها، هر چه اراده می کردند در اختیارشان بود. بانی فیلم در طول این سالها با چنگ و دندان باقی ماند و منتشر شد و همچنان در حذف ناگزیر نسخه کاغذی و سکوت و رخوت مدعیان فرهنگ و هنر، شکر خدا چراغش روشن است و قلم همین معدود نویسندگانش برقرار.

در تولد شانزده سالگی بانی فیلم، هرچند ترجیح دادیم به جای تلخکامی با مسرت به پیشواز این روز برویم، اما ناچار از طرح واقعیت هایی ناگوار بودیم.

در پایان می ماند آرزو برای آمدن روزهایی بهتر و ایجاد فضایی باطراوت و پرانگیزه برای مطبوعات و رسانه های خبری کشور که ما در هر حال، زنده ایم به همین امیدها.

تصویر ضمیمه مطلب مربوط به صفحه یک نخستین شماره رسمی از روزنامه بانی فیلم است که هفتم مهر ماه ۱۳۸۲ منتشر شد.

اشتراک گذاری در:

نظرات 2
  1. تولدت مبارک بانی سینمای ایران
    زمانی در مطبوعات شهر ساری به دنبالت بودم
    هنوزم سراغت را از مطبوعات میگیرم
    ولی تو همیشه در قلب ما هستی
    اگر نبودی که هرگز نمی تونستم با تکنولوژی پیدایت کنم و حالت را بپرسم
    پس تو هستی
    همیشه زنده باشی بانی فیلم
    رضا بسطامی ۰۹۳۸۲۱۶۴۰۲۰

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *