با احترام به داریوش مهرجویی و رضا درمیشیان و عوامل تولید «لامینور»

عجز مطلق ، فضیلت برتر

جواد کراچی

 

با احترام به داریوش مهرجویی و رضا درمیشیان و عوامل تولید «لامینور»، بی شک تمامی افرادی که در تولید یک فیلم سینمایی یا فیلم تلویزیونی، خواه مستند یا داستانی فعال هستند، می دانند از نقطه آغاز تا پایان یک پروژه چه مراحلی را باید طی کرد.
خلاصه ای از این مدار اداری که تنها جهت تحکیم قدرت افرادی که از برکت این مدار ناکار آمد، سال هاست بهره مند می شوند و نتیجه عمل آنان نه اینکه وضعیت سینما و تلویزیون را بهتر کرده، بلکه دکان پر منفعتی برای کاسبان قدرت و سرمایه شده تا با تغییر ظاهری خود و به اصطلاح ظاهر الاصلاح کردن چهره خود در این اداره و آن اداره نفوذ و از موقعیت خود، کیف خود را پر کنند و هم کِیف خود را ارضاء کنند.
مدار ساخته شدن یک پروژه در آغاز با تصویب طرح و یا سناریو شروع و در صورت موفقیت به مراحل بعدی راه پیدا می کند.
خلاصه این مدار و مراحل را در چند جمله بررسی می کنیم تا به اصل مطلب برسیم.

❊عقد قرارداد
❊تایید بازیگران
❊تایید تست گریم و لباس
❊مجوز فیلمبرداری یا تصویربرداری
❊هماهنگی با ادارات مرتبط و نیروهای انتظامی
❊هماهنگی و مجوز اماکن فیلمبرداری
❊اجاره ادوات و آکسسوار
❊اجاره وسایل فیلمبرداری با ذکر دقیق محل فیلمبرداری
❊اجاره محل تدوین و صداگذاری
❊ و بالاخره و در نهایت نسخه ای که برای بازبینی آماده می شود و از ما بهتران هایی که با اولیا و انبیا رابطه خاصی داشته و دارند و صلاح و مصلحت ملک و مملکت را بهتر از همه می دانند، بنشینند و دستورات لازم برای تصحیحات را صادر فرمایند.

خلاصه کلام، اگر به سلامت از این مدار گذشتید و توانستید از انواع و اقسام آدم هایی که از همه چیز مطلع هستند الی هنر، گذر کنید و فیلم خود را به رویت مردم بزرگوار کشورمان برسانید، آنوقت می باید سوالی را جواب بدهید.
آیا از بودجه دولتی استفاده کرده و این فیلم را ساخته اید؟
یا اینکه بر اساس استعداد(!!؟؟) و نزدیک بودن با افراد متمول و صاحب نفوذ و پول های باد آورده و یا به اصطلاح کثیف، چند قرانی هم به شما محبت عنایت شده تا خود را عمله فرهنگ، معرفی کنند و در کسب افتخار آنور آب هم سهیم باشند.
و ضمنا مجال این را به وجود آورده باشند تا اقوام و دوستان و شاگردان خودشان را هم مستقل معرفی کنند و آنان هم با افتخار در تریبون های آنور آب ظاهر شوند و خودشان را فیلم ساز مستقل معرفی کنند.
اما مسئولان مبتدی دهه های شصت که این مراحل کاذب اداری و تولید را به سینما و تلویزیون تحمیل کردند، فراموش می کنند که چگونه افراد مستقل می توانند از این هزار توی پروسه تولید و تصویب و گرفتن بودجه عبور کنند، بی آنکه وابستگی و شرایط تایید فکری و ایدئولوژیکی لازم را نداشته باشند.
اینجا لازم به یادآوری است که بکار بردن هر صفتی برای رفع و رجوع کردن اعمال خود، بسیار ناخوشایند است و بذر بی اعتمادی در جامعه می پراکند.

فیلمسازان به اصطلاح مستقل سینما و یا تلویزیون که با بودجه های دولتی و یا خصولتی فیلم های خود را می سازند از عجز مطلق خود، برترین فضیلت شان را می سازند.
بی خبر از آنکه نگاه هوشیارانه مردم، به موقعیت سینما و تلویزیون، آنان را از روند تولید، آگاه کرده و باور کردن صفت مستقل را بیشتر به مضحکه ای شبیه می دانند و از کاذب بودن چنین ژست ها و ترفندهایی به خوبی آگاهی دارند.

اشتراک گذاری در:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *