نسرین بابایی، بازیگر سریال در گفت و گو با بانی فیلم:

«وارش» بر خلاف تصور همه، مردان روزگارمان را نشانه رفته

نسرین بابایی، بازیگر نقش کهنسالی کاراکتر وارش در سریال  «وارش» معتقد است این سریال را فارغ از عنوانش، غلبه نسبی فضای زنانه اش و آنچه در وهله نخست به ذهن متبادر می کند، باید مجموعه ای دانست که خطابش با مردان روزگارماست.

بازیگر سریال های «خانه ای روی تپه» و «گذر از رنج ها»، همچنین با ابراز رضایت از نتیجه کارش در مجموعه «وارش»، می گوید برای هر سکانس از روزی که فیلمنامه را خوانده، درگیر فضای آن شده بوده.

همزمان با پخش آخرین قسمت از سریال وارش به تهیه کنندگی محمودرضا تخشید و کارگردانی احمد کاوری که امشب شنبه ۲۸ دی روی آنتن شبکه سه می رود، او پاسخگوی سوالات بانی فیلم شد.

نسرین بابایی درباره نحوه انتخابش برای بازی در سریال وارش و اینکه چه ویژگیهای این نقش را با توجه به اینکه قرار بود در تکمیل و ادامه بازیگر دیگری باشد، در چه مواردی دیده، به بانی فیلم گفت: آقای دارابی عزیز با دیدن فیلم «ناهید» پی به نزدیکی چهره من و خانم طهموری برد و از من برای همکاری دعوت کرد، اما در مورد بخش دوم سوال باید بگویم بعد از توافق ها که درمورد حضور من در این سریال صورت گرفت، نگرانی های من برای بازی در این نقش شروع شد، چرا که دو سوم حجم این نقش بر عهده من بود. پس باید با تحقیق و اطلاعات بیشتری در مورد بازیگر قبلی که این نقش را بازی کرده بود، عمل می کردم. خواندن کل فیلمنامه ، دیدن راش ها و قرار ملاقات با بازیگر نقش فرزندانم علیرضا جلالی تبار عزیز و امیر رضا دلاوری عزیز و حتی خواندن فیلمنامه فصل ۱ که در آن حضور نداشتم و گفت و گو با کارگردان عزیز، از جمله راهکارهایی بودند که باعث شدند به اشتراکات وارش در فصل های یک و دو پی ببرم و شروع کار من از همین جا بود. حتی با مادری که دو فرزند داشت که یکی از فرزندانش در جنگ تحمیلی به درجه رفیع جانبازی نائل شده بود، ملاقات هایی داشتم و بخشی از نگرانی ها و احساساتم ناشی از حساسیت مقاطعی که پسر آن مادر در جبهه حضور داشت، برگرفته از آن گفتگو ها و دیدار هاست. در مورد الگو و رعایت جنبه های دیگر این شخصیت نیز کافی بود بار دیگر زندگی مادربزرگ و مادرم را دوره کنم. همچنین به همسایگان و به اهالی شهرم بیشتر نگاه کنم تا به آن چیزی که مد نظر خود و کارگردانم بود برسم.

او در پاسخ به اینکه وارش سریالی کاراکتر محور است که چند بازیگر و نقش آن بیش از سایرین دیده شدند و او برای آنکه نقشش در این مجموعه و بر اساس ظرفیت فیلمنامه بهتر دیده و پرورانده شود، چه مواردی را مد نظر داشته، توضیح داد: وقتی فیلمنامه را خواندم، از آنجا که فرصت کمی داشتم جلوی دوربین بروم، در ذهن خودم شروع به آرشیو کردن نشانه های این شخصیت مانند راه رفتن، طرز تفکر و … کردم. به همین خاطر سر صحنه برای عده ای جای سوال بود که چرا من اینقدر درگیر حس آن نقش می‌شوم، چرا که من برای هر سکانسی که جلوی دوربین می رفتم از روزی که فیلمنامه را خواندم درگیر فضای آن سکانس ها شده بودم و امروز با پیام هایی که از جانب مخاطبان دریافت می‌کنم، متوجه می‌شوم که به بخشی از این وظیفه درست عمل کردم .

از او پرسیدیم در بررسی شیوه بازی اش در این سریال به نظر می رسد روی بازی در سکوت و توسل به حرکات میمیک تمرکز خاصی داشته و اینکه آیا این نکته از فیلمنامه برآمده یا در طول اجرا به آن رسیده که رد پاسخ به آن اظهار داشت: من بازیگر درون گرایی هستم و بازی در چنین نقش هایی با روحیه من همخوانی بیشتری دارد، اگر دقت کرده باشید به همان نسبت که سن شخصیت وارش بالا می‌رود، بازی با میمیک صورت آن نیز بیشتر می‌شود، چون من باید تفاوت سنی زیاد این نقش با خودم را با این نوع بازی ارائه می دادم. حتی با شیوه راه رفتن، جنس صدا اگر چنین سوالی به ذهن شما رسیده، شاید برگرفته از این نوع بازی باشد.

او درباره ویژگیهای کارگردانی احمد کاوری نیز گفت: من تا به امروز با کارگردان های خوب زیادی کار کرده ام؛ آقایان علیرضا داوود نژاد، محمد علی طالبی، فریدون حسن پور ، خانم آیدا پناهنده و … که آقای کاوری نیز در زمره این دوستان قرار می‌گیرند. البته با تفاوت هایی، وجه تمایز آقای کاوری با دوستانی که نامشان ذکر شد، در این است که خودشان سال ها تجربه بازیگری دارد. به همین خاطر تعامل بهتری را با بازیگر در سر صحنه دارد؛ تا جایی که حس بعضی از سکانس ها با گفتگو با آقای کاوری عزیز سر صحنه شکل می گرفت. اگر شما می بینید که بازی بازیگران در این کار برجسته تر از آثار دیگرشان است، به خاطر بازی خوانی خوب آقای کاوری و کنترل آنها سر صحنه بوده است.

او درباره ارزیابی اش از کیفیت و کمیت فعالیت هنرمندان شهرستانی و محدودیت‌هایی که در این باره نسبت به هنرمندان ساکن پایتخت وجود دارد، گفت: البته در چند سال اخیر با توجه به اینکه من در تهران ساکن بودم و کلیه فعالیت هایم متمرکز در تهران بوده است، شاید نتوانم آنطور که باید حق مطلب را با توجه به تمام محدودیت هایی که نتوانسته جلوی موفقیت این دوستان را بگیرد ادا کنم ، اما به ذکر این نکته بسنده می‌کنم که چه استعداد های درخشانی در این استان وجود دارد؛ هومن سیدی ، بابک حمیدیان ، پژمان بازغی ، بهنام تشکر و حتی مجریان ورزشی مانند آقای مجتبی دور بخش عزیز، آقای افشین عبداللهیان و … این چهره ها همه از استعداد های استان گیلان محسوب می‌شوند. پس اگر درست به سوال شما جواب داده باشم، با توجه به همه محدودیت هایی که در این استان وجود دارد، استعداد های زیادی و یا حتی به طور دقیق تر نخبه های زیادی به هنر این مملکت معرفی کرده اند که این موفقیت ها حاصل  تلاش اساتیدی است که در این استان ها چنین شاگردانی را با توجه به محدودیت های موجود،  به آب و خاک این مملکت معرفی کرده اند .

بابایی همچنین درباره دیگر کارهای آماده پخش خود خبر داد و افزود: به تازگی بازی در فیلم سینمایی «مغز استخوان» به کارگردانی آقای حمید رضا قربانی را به پایان رسانده ام و سریال سرگذشت به کارگردانی آقای سید جمال سید حاتمی را در نوبت پخش دارم. همین طور سریال «بیگانه ای با من است»  به کارگردانی احمد امینی را در حال تصویربرداری دارم‌.

این بازیگر در پایان گفت: در آخر دوست دارم به نکته ای اشاره کنم؛ اگر چه سریال وارش زندگی یک زن سختکوش و فداکار را به تصویر کشید، ولی بر خلاف تصور همه که این سریال برای زنان و ستایش آنها ساخته شده، من معتقدم مردان روزگارمان را نشانه رفته. وارش به آنان یادآور می شود که درست در نزدیکی شان زنانی عمر می گذرانند که نمی توانند گذشت، صبوری و مهربان بودن را کنار بگذارند و تا آنجا ادامه می یابد که در نگاه مردان شان  تبدیل به وظیفه می شود و آنقدر پیش می رود که دیگر حواسشان به این مادران نیست و به حضور این زنان عادت می کنند، برایشان روزمره و تکراری می شوند، یادمان نرود که چگونه دستان این مادران برای نوازش و مهر ورزیدن به پسران شان به مرور پیر می شود. بر دستان این مادران باید پیوسته بوسه زد تا احساس کنند چقدر هر لحظه حضورشان در زندگی ما گرم و تازه و محترم است .

اشتراک گذاری در:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *