واکنش منفی یک چهره ورزشی به اظهار نظر داریوش ارجمند درباره بیلیارد

اظهار نظر داریوش ارجمند درباره ورزش بیلیارد در یکی از مصاحبه های اخیرش با واکنش منفی رو به شده است.
داریوش ارجمند در بخشی از این مصاحبه که با یکی از برنامه های اینترنتی انجام شده، گفته است:  با وجود عشق بیلیارد اما ۲۰ سال است برای آبروی مالک اشتر دست به چوب نزدم.

ارجمند که چندی قبل سریال «مرضیه» رار وی آنتن شبکه دو داشت، گفت: بنده در مسائل کشورم زندگی می‌کنم؛ لذا نمی‌توانم نسبت به موضوعات بی‌تفاوت باشم و خوشبختانه در این سریال به دغدغه‌ها اشاره شده است. متأسفانه هنرمندان از حال و هوای محرم، عقب هستند و باید معنای واقعی این ماه را از مردم یاد بگیریم. او به بازی در نقش مالک اشتر اشاره کرد و گفت: مجید بنی فاطمیه یک روز به من گفت خوش به حالت؛ مردم تو را می‌بینند یاد ملک اشتر می‌افتند!

این بازیگر افزود: اما من در این دنیا خیلی کار‌ها را نمی‌توانم انجام دهم، خیلی جا‌ها نمی‌توانم بروم. برای اینکه آبروی فرد بزرگی روی شانه‌های من است. ارجمند ادامه داد: من در تمام جوانی ام عاشق بیلیارد بودم، ولی بعداز سریال امام علی دست به چوب بیلیارد نزدم، چون نمی‌خواهم یک بچه ۱۵ ساله مراببینید و بگوید مالک اشتر را دیدم که دارد شار می‌زند.

بازیگر سریال مرضیه به سریال‌های مناسبتی نقد دارد و می‌گوید: مگر دین ما مناسبتی است؟ ما به مناسبت مسلمانیم؟ محرم بخشی از دین ماست و جزو زندگی ماست. هنر که مناسبتی نیست. هنر که دیوار و محدوده ندارد، تا روزی که اینگونه فکر می‌کنیم دین وارد زندگی ما نخواهد شد. او گفت: مناسبت کلمه مزخرفی است. مناسبت چیست؟ این‌ها جزو زندگی من است. ماه محرم که می‌شود همه سرباز امام حسین هستند و پیراهن مشکی می‌پوشند. در ادامه گفتگو با این هنرمند سرشناس کشورمان را می‌بینید.

 

یک واکنش منفی

این صحبتها اما به مذاق یک داور و مدرس بین المللی رشته بیلیارد خوش نیامد و او با انتشار یادداشتی به این صحبتهای ارجمند واکنش نشان داد.

آرمین قلی پور، مربی،داور و مدرس بین المللی در این باره نوشت:«روز تاریک گذشته مصاحبه ی بازیگری مشهور،خوش صدا و خوش سیما داریوش خان ارجمند که سالهاست اورا مالک اشتر میشناسیم،چهره ی رشته ی ورزشی من و تمام ورزشکارانمان را آلوده به باورهای غلط کرد.
جناب داریوش خان ارجمند،ما٢٠ سال است جامعه ایی وزین تحت عنوان فدراسیون بیلیاردجمهوری اسلامی هستیم که در جنگ ها نه با گریم و شمشیر های نا برنده و دکورهای ساختگی،بلکه با فشار های زیاد و کاملاً واقعی پرچم ایران را ٩٠ بار به اهتزاز دراوردیم.
جای کسی بازی نکردیم،جای خودمان به یاری علی (ع) ، رویارو تیغ زدیم.در اردوها از مربی تا بازیکن در کنار همین میزهای بیلیارد نماز را به جماعت ایستادیم،با وضو روی همین میز بیلیارد تمرین کردیم،قبل اعزام از زیر قرآنی رد شدیم که هیچ جای آن ورزشی را حرام نخوانده بلکه رنجاندن دل ها را ناثواب میداند.
مالک در آن روزگار شمشیر را دوای درد جست و ما در این روزگار علم را،شمشیر کهنه را به گردن علم امروزمان نزنید لطفاً.
کاش به جای گیر کردن در گل نقش هابه فراز به سوی عرش ها بسنده کنیم،ای بسا عرشیانی که به کلامی فرش نشین خواهند شد.
درست است که نبود مدیریت و اقدامات فرهنگی در فدراسیون ما باعث این باورهای غلط است ولی گاهی از بزرگان بیشتر انتظار می رود».

اشتراک گذاری در:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *