يادداشتی از محمدرضا ورزی درباره فیلم «غلامرضا تختی»

… و چه خوب که تقدیم شد به زنده نام علی حاتمی

محمدرضاورزی*

فیلم ارزشمند «غلامرضا تختی» را دیدم. وجدانم قبول نکرد که یادداشتی ننویسم. اولین باری بود که فیلمی ازبهرام توکلی میدیدم. تنها و سانس شب به سینما رفتم و بادقت فیلم را دیدم. باید بگویم خستگی من در رفت و در این چند سال اخیر فیلمی به این خوش ساختی ندیده بودم. تجربه ٢۴ ساله بنده می گوید ساخت اثر تاریخی بسیار سخت است. از فراهم کردن امکانات لباس و صحنه و هنرور و اتومبیل قدیمی تا لوکیشن و هدایت همه اینها به یک کابوس وحشتناک می ماند. و اگر عشق و تنها عشق نباشد، فیلمساز در این شهرآشوب به هلاکت می رسد. عشق درست مثل مرفین و مسکنی قوی برای فیلمساز عمل می کند. صرف نظر از بستن اتهام تحریف تاریخ که در ایران هیچ فیلمسازی که ژانر تاریخی را تجربه می کند، از شر آن مصونیت ندارد، القای باورپذیری ، کاری بس دشوار برای سازندگان است.

از سویی تهیه کننده نیز در کار تاریخی خیلی جایگاه مهمی دارد. جا دارد تشکر ویژه ای داشته باشم از سعید ملکان عزیز که سنگ تمام گذاشت و امکاناتی حرفه ای و باورپذیر در اختیار کارگردان قرار داد تا بتواند اثری درخور جهان پهلوان تختی بسازد.
امّا فیلمنامه …
فیلمنامه تختی نگاه و روایتی مستندگونه دارد و نگاه مستند بر فضای دراماتیک غالب است. البته این مهم ایراد تلقی نمی شود، زیرا نمونه های موفقی در سینمای کلاسیک اروپا تولید شده است؛ مثل فیلم های چرچیل یا لینکلن. سیاه و سفید کردن فیلم به باورپذیری  فضاسازی ها بسیار کمک کرده و البته هوشمندانه است. ریتم فیلم خیلی خوب و درخور تحسین است.
هرچند برخی از پلان هایی که روی شانه می چرخد، چشم نواز نیست. بهتر است بگویم کمی از قاب سینما دور شده است. بازی ها اکثرا روان و بی نقص هستند. خصوصاً بازیگر نقش تختی که چهره پردازی سنگین مانع عرض اندام او نشده. به غیر از چهره پردازی دکتر مصدق و مرحوم طالقانی، بقیه چهره پردازی ها بی نقص و درخور تحسین هستند. تدوین فیلم بسیار خوب و روان و طراحی صحنه و لباس حقیقتاً از جذابیت بصری بالایی برخوردار است. بازی سرکار خانم ماهورالوند ضمن خسته نباشید به او، جای کار بیشتری داشته. البته درمیان خانمها، سرکارخانم بهنوش طباطبایی بسیارخوش درخشیده است.

صدای راوی (خبرنگار) برای روایت زندگی شخصیتی چون جهان پهلوان تختی کمی خام و بی حس وحال به سمع و نظر مخاطب می رسد. صحنه های مسابقات عالی از کار درآمده. تدوینگر استفاده درستی از پلانهاکرده است. صحنه دعوا در رختکن هم همین ویژگی را دارد. درمجموع فیلم نمره قبولی می گیرد و می توان آنرا جزو آثار ماندگار سینمای ایران ثبت کرد.

در آخر از تهیه کننده و کارگردان محترم فیلم تشکر می کنم که فیلم را به زنده نام علی حاتمی تقدیم کردند. از مردم عزیز هم تقاضا میکنم برای حمایت از یک اثر ملّی خوش ساخت ، حتماً به تماشای این فیلم بنشینند.
خداقوت و دست مریزاد.

*نویسنده و کارگردان سینما و تلویزیون

اشتراک گذاری در:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *