تهیه کننده برنامه های کودک در دهه 60:

پول آنچنانی برای برنامه نمی گرفتیم؛ اما دلسوزانه کار می کردیم

گیتی فر شفایی تهیه کننده برنامه هایی مثل «النگ و دلنگ» و «نوزادها» روز سه شنبه در گفت و گو با ایرنا اظهار کرد: مهمترین ضعف برنامه های فعلی کودک در مقایسه با برنامه های موفق گذشته، این است که برنامه های فعلی فقط برای پر کردن آنتن ساخته می شوند و فکر زیادی پشت آنها نیست.شرایط شاید به اندازه همان 4 دهه تغییر کرده است. برای ساخت برنامه های آن موقع از نویسنده هایی استفاده می شد که مهارت کافی در کار کودک داشتند. یعنی خاص کودک و خردسال می نوشتند و اولین شرط این بود که اگر قرار است برنامه ای بگیرد، باید نویسنده خوبی داشته باشد.
تهیه کننده برنامه «با فکر و با دست» ادامه داد: گام بعدی این بود که انتخاب همکاران برای تهیه یک مجموعه برنامه اعم از صدابردار، نورپرداز، کارگردان و تمام عوامل اجرایی برنامه باید حوصله و توانشان در حد ساخت کارهای سخت برنامه خردسال می بود. کار کودک یک جور حوصله و تخصص می خواهد.
به گفته وی، کسی که در حوزه کودک کار می کند باید بچه ها را دوست داشته باشد و برای آنها وقت بگذارد. شاید یکی از دلایل مهم موفق نبودن برنامه های فعلی کودک همین باشد.
وی تاکید کرد: این روزها تعداد شبکه ها بی رویه زیاد شده است و چون به هر شکل باید این ساعات با برنامه پر شود؛ کیفیت ها پایین آمده است. ما در طراحی روی هر لحظه برنامه فکر می کردیم. شاید پول آنچنانی برای برنامه نمی گرفتیم؛ اما دلسوزانه کار می کردیم.
وی افزود: از دیگر عوامل ضعف این برنامه ها این است که نظارت زیادی روی این برنامه ها وجود ندارد. سابق تهیه کننده خودش ناظر برنامه بود و تمام مسئولیت را به عهده می گرفت و برنامه خوب یا بد مسئولیتش متوجه او بود و این باعث دقت بیشتر می شد.
شفایی خاطرنشان کرد: چون کودکان بنا به نیاز طبیعی، ناگزیر به تماشای برنامه های فعلی هستند، سازندگان هم فکر می کنند که موفق هستند ولی برای ما که در دوره طلایی کودک کار کردیم و برای بینندگان برنامه های ما کاملا مشهود است که برنامه های کودک فعلی، با وجود داشتن بیننده های فراوان، نسبت به آن دوران به لحاظ کیفیت دچار افت محسوسی شده است.

اشتراک گذاری در:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *